Δράκος του Κομόντο

Αντίθετα με ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα οι ερπετολόγοι, ο δράκος του Κομόντο -η μεγαλύτερη σαύρα του κόσμου και η μόνη που επιτίθεται σε ανθρώπους- παράγει ένα ισχυρό δηλητήριο που προκαλεί ακατάσχετη αιμορραγία. Μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες νόμιζαν ότι τα θύματα πεθαίνουν όχι από δηλητήριο, αλλά από σηψαιμία, λόγω των επικίνδυνων μικροβίων που ζουν πάνω στα βρόμια δόντια του δράκου. Τώρα, Αυστραλοί ερευνητές ανακαλύπτουν την ύπαρξη ενός ιοβόλου αδένα, παρόμοιο με αυτούς που υπάρχουν πάνω από τα δόντια των φιδιών. Το δηλητήριο προκαλεί απότομη πτώση της αρτηριακής πίεσης και μειώνει την πηκτικότητα του αίματος. Το θύμα πεθαίνει τελικά από αιμορραγία και σοκ.
Η επιστημονική ονομασία του είναι Varanus komodoensis. Φτάνει σε μήκος τα τρία μέτρα και σε βάρος τα 70 κιλά. Η όραση και η ακοή δεν είναι κυρίαρχες σε ένα δράκο του Κομόντο. Τα μάτια του πιάνουν τα κινούμενα αντικείμενα αλλά είναι λιγότερο ευαίσθητα στα άψυχα αντικείμενα. Τα αυτιά του ¨ακούν¨ σε μια περιορισμένη κλίμακα του ήχου. Η αίσθηση όμως της όσφρησης είναι ένα φαινόμενο της φύσης. Σε αντίθεση με τα θηλαστικά, ο δράκος βασίζεται σε δυο εξειδικευμένες οσφρητικές ρινικές κοιλότητες, γνωστό ως το αποκαλούμενο όργανο του Jacobson, τοποθετημένο στο επάνω μέρος του στόματος. Χρησιμοποιεί τη διχαλωτή γλώσσα του και ¨παίζοντάς¨ την μέσα έξω, παγιδεύονται επάνω της μόρια του αέρα, τα οποία πηγαίνουν στο όργανο του Jacobson και οι πληροφορίες στέλνονται μέσω νεύρων στον εγκέφαλο. Η εξαιρετική δυνατότητα του δράκου του Κομόντο να ανιχνεύει μυρωδιές κατ΄ αυτό τον τρόπο, τον βοηθά στο να μυρίζει τη λεία του για πάνω από 1χλμ. απόσταση. Τρέφεται με άλλα ερπετά, πτηνά και μεγάλα θηλαστικά και σποραδικά επιτίθεται και σε ανθρώπους. Το τελευταίο ανθρώπινο θύμα του ήταν ένας Ινδονήσιος ψαράς που έκανε το λάθος να μπει σε μια προστατευόμενη περιοχή το Μάρτιο. Το νησί του Κομόντο, είναι μια από τις ξηρότερες περιοχές στην Ινδονησία, με λιγότερο από 600 χιλ. βροχής ετησίως. Οι σαύρες μόνιτορ όπως ο δράκος του Κομόντο, δεν ιδρώνουν. Μπορούν μόνο να ασθμάνουν, ώστε να ελλατώσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους και να ξαπλώνουν ακίνητα στη σκιά μικρών σπηλαίων ή λαγουμιών. Οι δράκοι αισθάνονται αρκετά άνετα σε νερό (είναι πολύ καλοί και γρήγοροι κολυμβητές). Στις πολύ ζεστές μέρες, οι ελάχιστες λίμνες που απομένουν από την πολύ σύντομη περίοδο βροχών, είναι πούτιμες, προσφέροντάς ανακούφιση από τον καυτό ήλιο.
Τα αρσενικά υιοθετούν μια σειρά αμυντικών στάσεων όταν αντιμετωπίζουν τους ανταγωνιστές. Προσπαθούν να εμφανιστούν όσο το δυνατόν ογκοδέστεροι, φουσκώνοντας τα σώματά τους στα πλευρά και το προγούλι, σφυρίζοντας και κουνώντας απειλητικά τις ουρές τους αριστερά-δεξιά, έτοιμες να χτυπήσουν μαστιγώνοντας δυνατά, σε οποιονδήποτε πλησιάσει κοντά. Μια μάχη, επιλύεται συνήθως από τους ανταγωνιστές που αξιολογούν το μέγεθος ο ενός του άλλου και το μικρότερο αρσενικό τελικά υποχωρεί. Όταν όμως δυο μεγάλα αρσενικά συναντιούνται, αρχίζουν μια τελετουργική μάχη η οποία μπορεί να καταλήξει σε τραυματισμό. Χρησιμοποιώντας τις ουρές τους για υποστήριξη, παλεύουν σε όρια στάση, πιάνοντας τον αντίπαλο με τα μπροστινά πόδια επιχειρώντας να τον ρίξουν.