Σταλακτίτης - σταλαγμίτης

Οι σταλακτίτες είναι κυλινδρικές ή κωνικές αποθέσεις από ασβεστίτη ή αραγωνίτη που σχηματίζονται στις οροφές των σπηλαίων.
Τα νερά που κυκλοφορούν υπόγεια μέσα από ασβεστολιθικά πετρώματα και περιέχουν διαλυμένο δισανθρακικό ασβέστιο και είναι κορεσμένα από το άλας αυτό, φτάνουν στο ταβάνι της σπηλιάς. Εκεί γίνεται μικρή εξάτμιση του νερού των σταγόνων. Έτσι, από το νερό φεύγει ένα μέρος από το διοξείδιο του άνθρακα, που αποτελεί συστατικό του διαλυμένου δισανθρακικού ασβεστίου. Τα δύο αυτά φαινόμενα έχουν σαν επακόλουθο τη μεταβολή μιας ποσότητας δισανθρακικού ασβεστίου σε ανθρακικό ασβέστιο, που διαλύεται πολύ δύσκολα μέσα στο νερό. Έτσι δε μπορεί να κρατηθεί μέσα στο νερό, κατακαθίζει και αποτίθεται σαν μικρό δαχτυλίδι στη θέση που παρουσιάζεται κάθε σταγόνα. Οι νέες σταγόνες νερού αποθέτουν και νέο ανθρακικό ασβέστιο.

Έτσι σχηματίζονται οι σταλακτίτες, που παίρνουν μερικές φορές φαντασμαγορικά σχήματα κι αποτελούν ένα θαυμάσιο θέαμα για τους επισκέπτες των σπηλαίων.
Οι σταλαγμίτες συχνά σχηματίζονται από τους σταλακτίτες, στο δάπεδο των σπηλαίων. Προέρχονται από το ίδιο υλικό με τους σταλακτίτες, που από την οροφή πέφτει στο δάπεδο. Μερικές φορές οι σταλαγμίτες ενώνονται με τους σταλακτίτες και αποτελούν μία στήλη από την οροφή μέχρι το δάπεδο.
Και οι σταλαγμίτες δημιουργούν ωραία σχήματα. Φημισμένα σπήλαια για τους σταλαγμίτες τους στην Ελλάδα είναι το σπήλαιο των Ιωαννίνων και του Δυρού της Λακωνίας.
Πηγή: Live-Pedia.gr

Δημιουργήθηκε το στοιχείο 117

Πρόκειται για ένα σούπερ βαρύ στοιχείο από άτομα που περιέχουν 117 πρωτόνια και το οποίο είναι περίπου κατά 40% βαρύτερο από τον μόλυβδοΕκλεισε ο ελλείπων κρίκος στην «πυρηνική αλυσίδα» και στον Περιοδικό Πίνακα των στοιχείων, καθώς δύο ομάδες συνεργαζόμενων Ρώσων και Αμερικανών φυσικών κατάφεραν να δημιουργήσουν το στοιχείο 117.
Πρόκειται για ένα σούπερ βαρύ στοιχείο από άτομα που περιέχουν 117 πρωτόνια και το οποίο είναι περίπου κατά 40% βαρύτερο από τον μόλυβδο.
Το επίτευγμα συμπληρώνει το τελευταίο κενό που υπήρχε στην λίστα των στοιχείων μέχρι τον αριθμό 118. Οι ερευνητές παρήγαγαν το μέχρι σήμερα διαφεύγον στοιχείο 117 συντήκοντας από κοινού άτομα ασβεστίου και ενός ακόμα σπάνιου και πολύ βαρύ στοιχείου, του βερκελίου.
Η δημιουργία του στοιχείου 117 έγινε στον επιταχυντή σωματιδίων του Κοινού Ινστιτούτου Πυρηνικών Ερευνών στη Ντούμπνα της Ρωσίας. Η έρευνα, σύμφωνα με ανακοίνωση της Αμερικανικής Φυσικής Εταιρίας, θα παρουσιαστεί σε επόμενο τεύχος του περιοδικού «Physical Review Letters».

Όπως όλα τα υπερβαρέα άτομα, το στοιχείο 117 είναι ασταθές και διαρκεί μόλις ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου πριν αυτοκαταστραφεί σε έναν «χείμαρρο» ελαφρύτερων στοιχείων και σωματιδίων. Πάντως, παρά την πολύ σύντομη ζωή του, το στοιχείο 117, συγκριτικά με πολλά άλλα ελαφρύτερα στοιχεία, "ζει" περισσότερο χρόνο.
Η ανακάλυψη επιβεβαιώνει τις θεωρίες που προβλέπουν ότι το στοιχείο 117 και το πρόσφατα δημουργηθέντα «ξαδελφάκια» του, τα στοιχεία 116 και 118, υπάρχουν σε μια «νήσο σταθερότητας» στον Περιοδικό Πίνακα.
Μόνο μέσω της σύνθεσης όλο και πιο βαρέων στοιχείων οι ερευνητές θα μπορέσουν να μάθουν πόσο μακριά εκτείνεται αυτή η σταθερή περιοχή στη λίστα των στοιχείων.
Αν και -προς το παρόν τουλάχιστον- δεν υπάρχει καμία πρακτική εφαρμογή για τόσο βραχύβια άτομα, όπως το στοιχείο 117, η σύνθεση υπερβαρέων στοιχείων θεωρείται ζωτική για τον έλεγχο θεωρητικών μοντέλων που εξηγούν πως συνδέονται τα νετρόνια και τα πρωτόνια, που δημιουργούν όλα τα στοιχεία στην φύση.
Αυτές οι θεωρίες, με τη σειρά τους, εξηγούν τις αναλογίες, μεγαλύτερες ή μικρότερες, που συναντώνται τα κοινότερα στοιχεία στο σύμπαν.
Πηγή: Έθνος

Όζον

Το όζον (Ο3) είναι ένα τριατομικό μόριο, που αποτελείται από τρία άτομα Οξυγόνου. Αποτελεί μια αλλοτροπική μορφή του Οξυγόνου και είναι ασταθέστερο από τη διατομική του έκφανση, το Ο2. Είναι αέριο ασταθές, ισχυρά οξειδωτικό, ισχυρό τοξικό με χαρακτηριστική οσμή και κυανό χρώμα. Είναι λίγο διαλυτό στο ύδωρ και όπως είναι ασταθές και εύκολα διασπάται δεν αφήνει υπολείμματα. Το Όζον που βρίσκεται στο επίπεδο της θάλασσας θεωρείται μολυσματικό στοιχείο για τον αέρα αυτού του επιπέδου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και έχει ανεπιθύμητες επιπτώσεις στο αναπνευστικό σύστημα των μελών του ζωικού βασιλείου. Από την άλλη, το Όζον είναι χρήσιμο όταν βρίσκεται στην ανώτερη ατμόσφαιρα, γιατί προλαμβάνει την επιβλαβή υπεριώδη ακτινοβολία από το να φτάσει στην επιφάνεια της γης. Εμφανίζεται σε χαμηλή συγκέντρωση στο σύνολο της γήινης ατμόσφαιρας. Το Όζον έχει πολλές βιομηχανικές και καταναλωτικές εφαρμογές. Χρησιμοποιείται και στηνοζονοθεραπεία, μια πρακτική εναλλακτικής ιατρικής που δεν είναι αποδεκτή από την επικρατούσα επιστημονική ιατρική κοινότητα.

Το Όζον ήταν η πρώτη αλλοτροπική μορφή που περιγράφηκε από την επιστήμη και ανακαλύφθηκε από τον Κρίστιαν Φρίντριχ Σένμπαϊν (Christian Friedrich Schönbein) κατά τη διάρκεια εκτέλεσης πειραμάτων αργής οξείδωσης φωσφόρου και ηλεκτρόλυσης νερού το 1840. Το ονόμασε έτσι με βάση την ελληνική λέξη για τη μυρωδία (ὄζειν), από τη μυρωδιά που γίνεται αντιληπτή στις νύχτες με καταιγίδες αστραπών. Εντούτοις, η μυρωδιά αυτή, προέρχεται γενικά από τα ιόντα που παράγονται κατά τη διάρκεια των ραγδαίων χημικών αλλαγών που λαμβάνουν χώρα σε τέτοια καιρικά φαινόμενα και όχι από το ίδιο το Όζον.
Το Όζον μπορεί να παραχθεί από ξηρό Ο2 ή ατμοσφαιρικού αέρα που οδηγείται προς περιοχή όπου λαμβάνουν χώρα ηλεκτρικές εκκενώσειςτάσης 5.000 - 20.000 Volt. Μερικά ηλεκτρικά εξαρτήματα παράγουν αξιόλογα επίπεδα όζοντος, κυρίως συσκευές που χρησιμοποιούν υψηλές τάσεις, όπως ιονιστές αέρος, εκτυπωτές λέιζερ, φωτοαντιγραφικά και ηλεκτροσυγκολλητές. Επίσης συσκευές με ηλεκτροκίνητο περιστρεφόμενο κινητήρα μπορούν να δημιουργήσουν όζον από τη συνεχή δημιουργία σπιθών στο εσωτερικό του κινητήρα.
Πηγή: Βικιπαίδεια

Όπιο

Το όπιο προέρχεται από μια ειδική παπαρούνα (Papaver Somniferis), που ευδοκιμεί σε πάρα πολλές χώρες. Οι περισσότερο γνωστές οπιοκαλλιέργειες βρίσκονται στη γειτονική Τουρκία, σε χώρες της Μέσης Ανατολής και σε χώρες της νοτιο-ανατολικής Ασίας γνωστές σαν το "χρυσό τρίγωνο" και της νότιας Αμερικής.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου υπήρχαν πάντοτε οπιομανείς και στην Κίνα και άλλες ασιατικές χώρες η χρήση του οποίου ήταν ευρύτατη. Στο επίσημο εμπόριο οι οπιοκαλλιεργητές προμήθευαν - και συνεχίζουν να προμηθεύουν - χημικά και φαρμακευτικά εργαστήρια με όπιο, για την παρασκευή διαφόρων φαρμάκων που το έχουν σαν βάση τους.
Όπως θα περίμενε κανείς η νόμιμη πώληση οπίου σε αναγνωρισμένα φαρμακευτικά και χημικά εργαστήρια προσφέρει πολύ ασήμαντα κέρδη σε σύγκριση με τη διάθεση του οπίου σε λαθρεμπορικές αγορές. Αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο πάμπολλες από τις καλλιέργειες οπίου χρησιμοποιούνται όχι για την τροφοδότηση των φαρμακοβιομηχανιών αλλά για το διεθνές λαθρεμπόριο.

Αλυσιδωτή αντίδραση

Η αλυσιδωτή αντίδραση είναι η σχάση των πυρήνων ενός ραδιενεργού υλικού που ανατροφοδοτείται από τα νετρόνια που εκλύονται από προηγούμενες σχάσεις πυρήνων του ίδιου υλικού.

Όταν ένας ασταθής πυρήνας (π.χ. του ουρανίου) βομβαρδίζεται από νετρόνια υφίσταται την λεγόμενη πυρηνική σχάση, διασπάται δηλαδή σε δυο νέους πυρήνες, με παράλληλη απελευθέρωση ενέργειας και θραυσμάτων (μεταξύ άλλων νετρονίων). Αυτά τα νετρόνια μπορούν να προκαλέσουν σχάση σε γειτονικούς πυρήνες, και αυτό συνεχίζεται ακατάπαυστα. Το αποτέλεσμα αυτής της σχάσης είναι η έκλυση τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας, νετρονίων και άλλων σωματιδίων.
Η αλυσιδωτή αντίδραση είναι η αρχή λειτουργίας της πυρηνικής βόμβας. Επίσης είναι και αρχή λειτουργίας των πυρηνικών αντιδραστήρων, όπου όμως χρησιμοποιούνται οι λεγόμενοι επιβραδυντές προκειμένου να ελεγχθεί ή και να σταματήσει εντελώς η αλυσιδωτή αντίδραση. Σκοπός των επιβραδυντών είναι η "εξουδετέρωση" των νετρονίων που κυκλοφορούν μέσα στον αντιδραστήρα, προκειμένου είτε να πραγματοποιείται σχάση στον επιθυμητό ρυθό, είτε να σταματήσει εντελώς η σχάση και η παραγωγή νέων νετρονίων. Με αυτό τον τρόπο πετυχαίνουν οι επιστήμονες μία ελεγχόμενη αλυσιδωτή αντίδραση. Αντίθετα, στα πυρηνικά όπλα δεν υπάρχει τέτοιος περιορισμός, οπότε ολόκληρο το πυρηνικό υλικό που περιέχεται αντιδρά ταχύτατα απελευθερωνοντας ενέργεια και ακτινοβολία.
Πηγή: Βικιπαίδεια

Αμίαντος

Με τον όρο αμίαντος χαρακτηρίζεται μια παραλλαγή του ορυκτού σερπεντίνης, η οποία έχει χρήσιμες φυσικές και χημικές ιδιότητες. Το υλικό αυτό είναι καλός μονωτής του ηλεκτρισμού και της θερμότητας και, ταυτόχρονα, έχει τέτοιες μηχανικές ιδιότητες, ώστε οι ίνες του μπορούν να υφανθούν για να παραχθούν υφάσματα, καθώς επίσης λόγω της υψηλής αντοχής του σε εφελκυσμό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόσθετο στο τσιμέντο. Επιπλέον είναι ανθεκτικός σε προσβολή από όξινα και αλκαλικά χημικά διαλύματα.
Αυτές οι πολύ καλές ιδιότητες του αμίαντου οδήγησαν στην ευρύτατη χρήση του σε χιλιάδες προϊόντα και εφαρμογές.
Αυτές όμως, οι ίδιες οι ιδιότητες, κάνουν τον αμίαντο έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες καρκινογένεσης (κυρίως μεσοθηλίωμα και καρκίνος του πνεύμονα), στην περίπτωση που οι ίνες του εισχωρήσουν στον ανθρώπινο οργανισμό. Η διαπιστωμένη, πλέον, ενοχοποίηση για καρκινογένεση, του αμίαντου έχει οδηγήσει ήδη στη λήψη αυστηρών μέτρων για τον περιορισμό της χρήσης του και σύντομα πρόκειται να εφαρμοστεί οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για πλήρη απαγόρευσή του. Στην Ελλάδαυπάρχουν νόμοι που θεσπίζουν ένα αρκετά αυστηρό πλαίσιο για την χρήση του αμίαντου (ΠΔ 70α/1988, ΠΔ 175/97). Η διαχείριση του αμίαντου σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία και με γνώμονα την προστασία του προσωπικού που έρχεται σε επαφή μαζί του, προϋποθέτει την αναγνώρισή του. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο δεδομένου ότι μοιάζει μακροσκοπικά με αρκετά άλλα υλικά τα οποία όμως είναι αβλαβή. Για το λόγο αυτό απαιτούνται ειδικές εργαστηριακές αναλύσεις.
Στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες χρησιμοποιήθηκε στις δεκαετίες 1960-1970 εκτεταμένα, ιδιαίτερα σε μορφοποιημένα υλικά, όπως π.χ. το Ελλενίτ, ιδιαίτερα γιατί υπήρχε εγχώρια παραγωγή αμιάντου, από την εταιρεία Μεταλλεία Αμιάντου Βορείου Ελλάδος (ΜΑΒΕ).
Πηγή: Βικιπαίδεια

Κετόνη

Οι κετόνες (ketones), είναι κατηγορία οργανικών ενώσεων που περιέχουν τη χαρακτηριστική ομάδακαρβονύλιο (C=Ο) στην αλυσίδα τους. Η ίδια χαρακτηριστική ομάδα υπάρχει και στις αλδεΰδες, η διαφορά όμως είναι ότι στις κετόνες η ομάδα βρίσκεται μέσα στην αλυσίδα του μορίου, ενώ στις αλδεΰδες στο άκρο της. Οι κετόνες παρουσιάζουν πολύ διαφορετικές μορφές που κυμαίνονται από την απλή ακετόνη μέχρι τηφρουκτόζη, ένα σάκχαρο κετόζης.
Με το όνομα κετόζη (ketose), χαρακτηρίζεται οποιοσδήποτε μονοσακχαρίτης που παρουσιάζει κετονική δομή.
Γενικά οι κετόνες εξετάζονται μαζί με τις αλδεΰδες, λόγω των πολλών ομοίων φυσικών και χημικών ιδιοτήτων αλλά και της παρασκευής τους, που οφείλεται βεβαίως στη κοινή καρβονυλομάδα ή καρβονύλιο. Γι' αυτό το λόγο και οι ενώσεις που ανήκουν στις δύο αυτές ομάδες χαρακτηρίζονται ωςκαρβονυλικές ενώσεις.
Φυσικές και χημικές ιδιότητες
Για τις φυσικές και χημικές ιδιότητες των κετονών δείτε το σχετικό άρθρο καρβονυλικές ενώσεις
Είδη
Οι κετόνες όπως και οι αλδεΰδες διακρίνονται σε τρεις επιμέρους κατηγορίες:
1. Αλειφατικές κετόνες: Σ΄ αυτές περιλαμβάνονται η ακετόνη και η κυκλοεξανόνη.
2. Αρωματικές κετόνες: Σ΄ αυτές περιλαμβάνονται η ακετοφαινόνη και η βενζοφαινόνη.
3. Ακόρεστες κετόνες: Σ΄ αυτές περιλαμβάνεται μόνο το μεσιτυλοξείδιο.
Πηγή: Βικιπαίδεια

Ζάχαρη

Η ζάχαρη (επιστημονική ονομασία σακχαρόζη) είναι κρυσταλλική γλυκαντική ουσία που ανήκει στους δισακχαρίτες. Ο χημικός της τύπος είναι C12H22011. H λέξη ζάχαρη προέρχεται ετυμολογικά από την σανσκριτικήλέξη śarkara.
Πηγή: Βικιπαίδεια

Πενικιλίνη

Αντιβιοτικό φάρμακο που απομονώθηκε από τα προϊόντα μεταβολισμού του μύκητα penicilium nοtatum. Η αντιμικροβιακή ενέργεια αυτής της μούχλας παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από το Φλέμινγκ το 1928. Η π. που πήραν όμως τότε ήταν ακάθαρτη και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς. Η καθαρή μορφή της π. απομονώθηκε το 1939 από το Χόουαρ Φλόουρι και η βιομηχανική παρασκευή της άρχισε το 1943 στην Αμερική.
Αντιμικροβιακή ενέργεια
Η π. δεν έχει μόνο αντισηπτική ενέργεια, αλλά και απολυμαντική. Ευπαθή μικρόβια στην π. είναι: 1) Οι θετικοί κόκκοι κατά Γκραμ. Αυτοί είναι ο πνευμονιόκοκκος, ο αιμολυτικός στρεπτόκκοκκος, ο πρασινίζων στρεπτόκοκκος. Οι σταφυλόκοκκοι σήμερα είναι συνήθως ανθεκτικοί σ` αυτή. 2) Από τους αρνητικούς κατά Γκραμ κόκκους ευπαθείς είναι ο γονόκοκκος και ο μηνιγγιτιδόκοκκος. 3) Τα θετικά κατά Γκραμ βακτηρίδια. Αυτά είναι το βακτηρίδιο του σπληνάνθρακα, τα κλωστηρίδια της αερογόνου γάγγραινας, το βακτηρίδιο της διφθερίτιδας, το κλωστηρίδιο του τετάνου. 4) Οι σπειροχαίτες. 5) Οι ακτινομύκητες.
Το δυσάρεστο της π., όπως και των άλλων αντιβιοτικών, είναι ότι οι ευπαθείς σ` αυτήν μικροοργανισμοί γρήγορα γίνονται ανθεκτικοί και κυρίως όταν το φάρμακο χορηγείται σε μικρές δόσεις. Η αντοχή αυτή των μικροοργανισμών οφείλεται στην παραγωγή από μέρους τους ενός ενζύμου που λέγεται πενικιλινάση.
Πηγή: LivePedia

Μόλυβδος

Το χημικό στοιχείο Μόλυβδος είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 82 και ατομικό βάρος 207,2 . Έχειθερμοκρασία τήξης 327,5 C° και θερμοκρασία βρασμού 1740 C°. Το χημικό του σύμβολο είναι Pb.
Ο μόλυβδος εφόσον εκτεθεί στην φύση και έρθει σε επαφή με τον άνθρωπο, μπορεί να προκαλέσει βλάβες σε νεφρά, συκώτι, αίμα, δερματίτιδες - αλεργίες, βλάβη σε πνεύμονες - μόνιμα αναπνευστικά προβλήματα και καρκινογενέσεις. Γι' αυτό τα υλικά τα οποία περιέχουν μόλυβδο, όπως οι ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, επιβάλλεται ναανακυκλώνονται.
Όταν κόβεται έχει κυανόλευκο χρώμα, αλλά εξασθενεί σε γκρι όταν βρίσκεται στον αέρα και σε γυαλιστερό ασημί όταν βρίσκεται σε υγρό.
Ο μόλυβδος εξάγεται από το γαληνίτη. Χρησιμοποιείται σε μονώσεις, στις μπαταρίες αυτoκινήτων στον ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό και σε διάφορα κράματα. Θεωρείται αξιόλογο προστατευτικό απέναντι στη ραδιενέργεια. Λόγω της ανθεκτικότητάς του στη διάβρωση χρησιμοποιείται εκτενώς στην οικοδόμηση κτιρίων.
Ο μόλυβδος ήταν γνωστός από την αρχαιότητα
Πηγή: Βικιπαίδεια

Μεθάνιο

Το Μεθάνιο (Methan, Methane) είναι το απλούστερο αλκάνιο, δηλαδή άκυκλος κορεσμένος υδρογονάνθρακας, με χημικό τύπο CH4. Είναι αέριο άχρωμο και άοσμο[1], ελάχιστα διαλυτό στο νερό. Διαλύεται ευκολότερα σε οργανικούς διαλύτες. Η ύπαρξή του δεν ανιχνεύεται εύκολα, ενώ με τον αέρα σχηματίζει εκρηκτικά μίγματα. Αυτός είναι ο λόγος που συχνά αναφέρονται εκρήξεις σε ανθρακωρυχεία. Είναι επίσης το κύριο συστατικό του φυσικού αερίου (70-90%). Καίγεται κατά την αντίδραση:
CH4 + 2O2 → CO2 + 2H2O + 809 kJ
Η σχετικά μεγάλη ενεργειακή απόδοση, η σχετικά καθαρή καύση του και η σχετικά χαμηλή του τιμή το κάνουν ένα πολύ ελκυστικό καύσιμο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, βιομηχανικής παραγωγής και οικιακής θέρμανσης. Το γεγονός ότι είναι αέριο και μάλιστα μη υγροποιήσιμο μόνο με συμπίεση το κάνει δύσχρηστο ως καύσιμοοχημάτων.
Προέλευση
Είναι αρκετά διαδεδομένο στη φύση, καθώς αποτελεί το κύριο συστατικό του φυσικού αερίου (περίπου 75%). Απαντά επίσης σε ανθρακωρυχεία (αέριο ορυχείων) καθώς και σε περιοχές όπως έλη ή πυθμένες λιμνών, όπου γίνεται αποσύνθεση οργανικών υλών και εκλύεται υπό μορφή φυσαλίδων[2].
Στην ατμόσφαιρα της Γης
Στην αρχή της ιστορίας της Γης (περίπου πριν 3.500.000.000 χρόνια) υπήρχε 1000πλάσια συγκέντρωση CH4 στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Αυτό το αρχικό CH4 θεωρείται ότι απελευθερώθηκε στην ατμόσφαιρα από την ηφαιστειακή δραστηριότητα. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής πρωτοεμφανίστηκε η ζωή. Αυτά τα πρώτα αρχαϊκά βακτηρίδια αύξαναν ακόμη περισσότερο το CH4, μεταβολίζοντας (υδρογόνο) (Η2) και διοξείδιο του άνθρακα (CO2) σε CH4 και νερό (H2O.
Το οξυγόνο (O2) δεν είχε ακόμη μεγάλη συγκέντρωση στην ατμόσφαιρα. Αυτό έγινε εφικτό αργότερα, όταν άρχισε η φωτοσυνθετική δραστηριότητα. Έτσι το CH4 παρέμενε άθικτο για πολύ μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα και σε πολύ μεγαλύτερες συγκεντρώσεις από ότι σήμερα.
Αργότερα, όταν άρχισε να αυξάνεται η συγκέντρωση του O2, άρχισε μια αργή οξείδωση του CH4, με αποτέλεσμα τη σταδιακή μείωση της συγκέντρωσής του στην ατμόσφαιρα. Σ' αυτό συνέβαλε και η άπλετη υπεριώδης ακτινοβολία από την ηλιακή, αφού ούτε το στρώμα του όζοντος(O3) υπήρχε ακόμη.
Φτάνοντας στους σύγχρονους του ανθρώπου καιρούς, χάρη στην αύξηση του οξυγόνου, η συγκέντρωση του CH4 μειώθηκε δραστικά, αλλά κατά τον τελευταίο αιώνα τείνει να αυξηθεί και πάλι από έντονες ανθρωπογενείς δραστηριότητες και κυρίως τη μαζική κτηνοτροφία βοειδών.
Το μεθάνιο γενικά παράγεται κοντά στο έδαφος και σταδιακά ανέρχεται στη στραατόσφαιρα με ανοδικά ρεύματα στις τροπικές ζώνες. Σ' αυτά τα στρώματα παράγεται ατομικό οξυγόνο, (O.) που αντιδρώντας με την υγρασία της ατμόσφαιρας παράγει πρόσθετα OH. που αποικοδομούν CH4.
Το μεθάνιο έχει σημαντική συνεισφορά στο φαινόμενο του θερμοκηπίου με σχετικά υψηλό δυναμικό θέρμανσης. Άλλωστε, σταδικά οξειδώνεται στην οξυγονούχα ατμόσφαιρα, παράγοντας CO2 και H2O, από τα οποία το πρώτο είναι επίσης αέριο του φαινομένου. Η ημιζωή του στην ατμόσφαιρα ανέρχεται σε 7 χρόνια.
Η συγκέντρωση του μεθανίου στη γήινη ατμόσφαιτρα το 1998 ήταν 1745 ppb, από 700 ppb το 1750. Την ίδια περίοδο, το CO2 αυξήθηκε αντίστοιχα στα 365 ppm από 278 ppm. Επιπλέον όμως υπάρχει μια μεγάλη, αν και όχι υπολογισμένη, ποσότητα μεθανίου διαλυμένης στους ωκεανούς και τους «αιώνιους πάγους», και η οποία, με την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου αρχίζει να επανεκλύεται στην ατμόσφαιρα, γιατί η διαλυτότητα του CO2 στο νερό μειώνεται με την αύξηση της θερμοκρασίας. Η επιπλέον αυτή ποσότητα μεθανίου θα έχει επιπλέον συνεισφορά στο φαινόμενο, επιταχύνοντας τη διαδικασία.
Ο φλοιός της Γης επίσης περιέχει μεγάλες ποσότητες μεθανίου, που συνεχίζουν να παράγονται με τη διαδικασία της αναερόβιας μεθανοσύνθεσης. Άλλες πηγές μεθανίου περιλαμβάνουν τα ηφαίστεια.
Εξωγήινο μεθάνιο
Το μεθάνιο έχει ανιχνευθεί σε αρκετές περιοχές του ηλιακού συστήματος. Πιστεύεται ότι έχει συνθεθεί με αβιοτικές διεργασίες, με πιθανή εξαίρεση στον Άρη, όπου δεν έχει αποκλειστεί η ύπαρξη ζωής κάποτε.
Επίδραση στην ανθρώπινη υγεία
Το ίδιο το μεθάνιο δεν είναι τοξικό. Είναι όμως εξαιρετικά εύφλεκτο και μπορεί να προκαλέσει έκρηξη σε μίγματά του με τον αέρα. Επίσης το μεθάνιο αντιδεά βίαια με οξειδωτικές ουσίες, στις οποίες περιλαμβάνονται τα αλογόνα και μερικές αλογονούχες ενώσεις. Επίσης είναι δυνατό να προκαλέσει ασφυξία, γιατί απλά μπορεί να μειώσει τη συγκέντρωση του οξυγόνου σε κλειστούς χώρους. Κάτι τέτοιο είναι πιθανό να συμβεί από διαρροή φυσικού αερίου ή φωταερίου αλλα και διείσδυση βιαερίου από κοντινές χωματερές.
Πηγή: Βικιπαίδεια

Σμύριδα

Η Σμύριδα (καθαρεύουσα "Σμύρις"), ή σμυρίδα, το κοινώς λεγόμενο "σμυρίγλι", είναι πέτρωμα που αποτελείται κυρίως από κορούνδιο (Al2O3) με ανάμιξη μαγνητίτη και προϊόντων χημικής αποσάθρωσης του τελευταίου, δηλαδή αιματίτη και λειμωνίτη. Ως επουσιώδη συστατικά μπορεί να περιέχει χαλαζία,σιδηροπυρίτη, μοσχοβίτη, τουρμαλίνη, βιοτίτη κ.ά.
Το χρώμα της σμύριδας είναι κυανόμαυρο ή, ορισμένες φορές κατάμαυρο με πολύ μεγάλη σκληρότηταπου πλησιάζει το 9 στην κλίμακα Mohs (λόγω του κορουνδίου που περιέχει). Απαντάται σε κρυσταλλοσχιστώδεις περιοχές συνήθως σε μορφή κοίτης (λεκάνης), φωλεάς ή και φλέβας. Τα κοιτάσματά της ως επί το πλείστον εντοπίζονται εντός στρωμάτων μαρμάρου και δολομίτη. Από τους αρχαιότατους χρόνους ήταν γνωστές οι ιδιότητες του πετρώματος αυτού και χρησιμοποιείτο ως λειαντικό και στιλβωτικό μέσο.
Η εμπορική αξία της σμύριδας εξαρτάται από την ομοιογένεια της μάζας της και κυρίως από την περιεκτικότητα σε κορούνδιο που θα πρέπει να κυμαίνεται από 54 – 82%. Με πρώτη ύλη αυτό, κυκλοφορεί στο εμπόριο σε μορφή σκόνης (για λείανση και στίλβωση υάλων, μαρμάρων, λίθων και μετάλλων) και με αυτήν κατασκευάζονται σμυριδόπανα, σμυριδοτροχοί και σμυριδοακόνες.
Στον ελλαδικό χώρο κοιτάσματα σμύριδας έχουν ανακαλυφθεί στα νησιά του Αιγαίου και περισσότερο στις Κυκλάδες. Ομοίως στις νοτιοδυτικές ακτές στη Μικρά Ασία καθώς και στην Ιταλία. Τα πλουσιότερα, όμως, κοιτάσματα και τα καλύτερα από πλευράς ποιότητας βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της ανατολικής πλευράς της Νάξου απ' όπου και εξορύσσεται και εξάγεται η γνωστή Σμύριδα Νάξου.
Πηγή: Βικιπαίδεια

Νικέλιο

Το χημικό στοιχείο Νικέλιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 28 και ατομικό βάρος 58,71, Ειδικό βάρος 8,9 , θερμοκρασία τήξης 1453 C° και θερμοκρασία βρασμού 2732 C°. Χημικό σύμβολο: Ni.
Το σύνηθες νικέλιο είναι μίγμα 5 ισοτόπων των: 58 (66,4%), 60 (26,7%), 61 (1,6%), 62 (3,7%) και 64(1,6%).
 Ανήκει στη κατηγορία των στοιχείων μετάπτωσης του Περιοδικού πίνακα.
To Ni είναι αργυρόλευκο και κάτω από τους 385 βαθμούς ελαφρώς μαγνητικό μέταλλο. Είναι σκληρό όπως ο σίδηρος ή και σκληρότερο. Επίσης είναι ελατό, ανθεκτικότερο του σιδήρου και αμετάβλητο στον αέρα ως συμπαγές. Στιλβωμένο αποκτά ισχυρή λάμψη. Διαλύεται στο νιτρικό οξύ, ενώ στουδροχλωρικό οξύ διαλύεται αργά και "εν βρασμώ". Δεν αντιδρά με τα αλκάλια. Επειδή σε λεπτό διαμερισμό διαλύει το υδρογόνο σε ποσοστό 17 φορές τον όγκο του, χρησιμοποιείται ευρύτατα ωςκαταλύτης υδρογόνωσης των ελαίων στη παρασκευή λιπών.


Προέλευση
Κατ΄ αρχήν το Ni απαντάται ως μεταλλικό μαζί με τον Fe στους μετεωρίτες. Ωςορυκτά νικελίου ενδιαφέρον έχουν ο νικελίνης ή μιλλερίνης NiS, τοαρσενονικέλιο NiAs, το αντιμονονικέλιο NiSb, ο αρσενονικελοπυρίτης(Ni,Fe)AsS, ο αντιμονονικελοπυρίτης NiSbS, ο χλωανθίτης (Ni,Co,Fe)As2 κ.ά.

Μεταλλεύματα
Κυριότερα μεταλλεύματα του νικελίου είναι το ορυκτό γαρνιερίτης, ένυδρο πυριτικό άλας, που απαντάται κυρίως στη Νέα Καληδονία και οισιδηροπυρίτες (πεντλανδίτες) του Καναδά που περιέχουν 3% νικέλιο. Στην Ελλάδα απαντάται ο γαρνιερίτης με 1-3% νικέλιο στη περιοχή της Λάρυμνας όπου από το 1953 βρίσκονται εγκαταστάσεις παρασκευής σιδηρονικελίου με ταυτόχρονη εκμετάλλευση και του σιδηρούχου μεταλλεύματος μέσα στο οποίο απαντάται και το νικέλιο.
Χρήσεις
Εκτός της χρήσης του ως καταλύτη σε μικρές ποσότητες, σε μεγαλύτερες χρησιμοποιείται κυρίως σε κράματα με το χάλυβα (νικελιοχάλυβας) για την επαύξηση της σκληρότητας και της ανθεκτικότητάς του. Έτσι, από αυτό παρασκευάζονται πυροσωλήνες (πυροβόλων όπλων) και θωρακίσεις αρμάτων μάχης. Χαρακτηριστική επίσης είναι και η επινικέλωση διαφόρων υλικών κυρίως οικιακής χρήσης για προστασία από τηδιάβρωση. Άλλες χρήσεις του είναι στη κατασκευή διαφόρων εργαλείων, αντικειμένων πολυτελείας, χημικών οργάνων, εξαρτήματα ραδιοφώνων και ηλεκτρονικών συσκευών, ασυρμάτων, στην Χημεία ως καταλύτης και, τέλος, στη παραγωγή ειδικών κραμάτων νικελίου. Χρησιμοποιείται, επίσης, για την ασφαλή μεταφορά υδρογόνου (διαλύεται στο νικέλιο), ιδιαίτερα σε οχήματα που χρησιμοποιούν το υδρογόνο ως καύσιμο.

Κράματα Νικελίου
Τα κράματα του Νικελίου είναι πολυάριθμα, αν και δεν κατασκευάζονται σε μεγάλες ποσότητες, λόγω των ειδικών τους χρήσεων. Καθένα από αυτά βρίσκει ευρεία αφαρμογή λόγω των ιδιαίτερων ιδιοτήτων που εμφανίζει. Πολλά απ' αυτά περιέχουν μικρές ποσότητες πυριτίου, μαγγανίου,άνθρακος και θείου. Tο όνομα των περισσοτέρων προέρχεται από τα στοιχεία που τα συγκροτούν. Σημαντικότερα κράματα του Νικελίου είναι:
 Χρωμονικέλιο (Ni+Cr)
 Ινκονέλ (Ni+Fe+Cr). Ανθεκτικό στη θερμότητα και διάβρωση, χρησιμοποιείται σε εγκαταστάσεις γαλακτοκομίας.
 Περμαλλόυ (Ni+Fe)
 Nichrome (Ni+Fe+Cr) διάφορο του "ινκονέλ". Χρησιμοποιείται στα σύρματα αντιστάσεων.
 Χαστελλόυ (Ni+Fe+Mo). Ανθεκτικό στα οξέα.
 Χιμπερνίκ (Ni+Fe), διάφορο του "περμαλλόυ".
 Κονσταντάν (Ni+Cu). Eμφανίζει σταθερή αντίσταση στο ηλεκτρικό ρεύμα σε όλες τις θερμοκρασίες.
 Ινβάρ (Ni+Fe), διάφορο των "περμαλλόυ" και "χιμπερνίκ". Έχει χαμηλό συντελεστή θερμικής διαστολής και χρησιμοποιείται στα πρότυπα μέτρων και σταθμών ως και στους διμεταλλικούς θερμοστάτες.
 Έλινβαρ . Χρησιμοποιείται στη κατασκευή ελατηρίων ρολογιών και οργάνων ακριβείας.
 Θερμοανθεκτικό Ni (Ni+Fe+Cr), διάφορο των "Ινκονέλ" και "Nichrome".
 Alnico (Al+Ni+Co) κράμα για κατασκευή οπλισμού ηλεκτρομαγνητών
 Χαλκονικέλιο (Ni+Cu), διάφορο του "Κονσταντάν" και τέλος το
 Νικέλιο κερμάτων ή "νικέλινα κέρματα" (Ni+Cu).
Άλλα κράματα του νικελίου είναι ο νικελιούχος ορείχαλκος και ο αλπακάς ή νεάργυρος. Επίσης, κράμα νικελίου και αργύρου χρησιμοποιείται για επιμετάλλωση, η οποία δίνει επικαλύμματα ανώτερα του αργύρου. Το κράμα "μονέλ" λαμβάνεται από τα ορυκτά που περιέχουν θειούχο χαλκό και θειούχο νικέλιο.
Πηγή: Βικιπαίδεια