Μισό εκατ. ευρώ για έργα του Ζαν Κοκτώ

Ο οίκος δημοπρασιών Bonhams ανακοίνωσε την Πέμπτη στο Λονδίνο ότι πούλησε στο ποσό των 430.000 στερλινών (505.808 ευρώ) , μια συλλογή από σχέδια, παστέλ και κεραμικά του Ζαν Κοκτώ. 

Η υψηλότερη τιμή, 48.000 στερλίνες πληρώθηκε για τον πίνακα "Νεαρή κοπέλα από το Μιλί", που φιλοτεχνήθηκε το 1951 από τον καλλιτέχνη με το πολύμορφο ταλέντο.
Ένας άλλος πίνακας με τίτλο "οι Δίδυμοι", πουλήθηκε για 15.600 στερλίνες, και ένα παστέλ με τίτλο "ο κλόουν με το κόκκινο καπέλο" για 14.400 στερλίνες.
Πορτρέτα που φιλοτεχνήθηκαν από τον Ζαν Κοκτώ για διασημότητες της εποχής, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Σερζ Ντιαγκίλεφ, ή ακόμη ο Τσάρλι Τσάπλιν, βρήκαν επίσης αγοραστές.

Άγνωστος πίνακας του Πέτερ Μπρέγκελ ανακαλύφθηκε αναπάντεχα σε ιδιωτική συλλογή

Ισπανοί συντηρητές έργων τέχνης ανακάλυψαν ένα άγνωστο μέχρι σήμερα αριστούργημα του Φλαμανδού ζωγράφου του 16ου αιώνα Πέτερ Μπρέγκελ του πρεσβύτερου, όπως ανακοίνωσε την Πέμπτη η πινακοθήκη του Μουσείου Πράδο.

Μετά από πολλούς μήνες αποκατάστασης του πίνακα οι ειδικοι αποκάλυψαν την υπογραφή του καλλιτέχνη. Στο έργο εικονίζεται η δοκιμή του νέου κρασιού στη γιορτή του Αγίου Μαρτίνου, στην οποία συμμετέχουν περίπου 100 άτομα.
"Πρόκειται για ένα αξιοσημείωτο γεγονός, είναι απίθανο να βρεθεί ξανά ένα άλλο έργο του Μπρέγκελ με τόσο αναπάντεχο τρόπο. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν μόλις 40 έργα του", δήλωσε η υπουργός Πολιτισμού, Άνχελες Γκονζάλεθ-Σίντε.

Έκλεψαν πίνακα του Βαν Γκογκ αξίας 50 εκατομμυρίων

Ένας πίνακας ζωγραφικής «ανεκτίμητης αξίας» του Βίνσεντ Βαν Γκογκ εκλάπη το Σάββατο από το μουσείο Μαχμούντ Χαλίλ του Καΐρου, δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού της Αιγύπτου Φαρούκ Χόσνι.

Το έργο με τίτλο «Παπαρούνες» έλειπε από το κάδρο του όταν άνοιξε το μουσείο το πρωί του Σαββάτου, πρόσθεσε ο Αιγύπτιος υπουργός. Το προσωπικό του μουσείου ανακρίθηκε, ενώ τα μέτρα ασφαλείας στα αεροδρόμια έχουν ενισχυθεί προκειμένου ο πίνακας να μην βγει εκτός των συνόρων της Αιγύπτου.

Ένας αξιωματούχος της αστυνομίας εκτίμησε ότι ο πίνακας αξίζει περίπου 50 εκατομμύρια δολάρια.

Το 1978 ο ίδιος πίνακας είχε κλαπεί αλλά επιστράφηκε λίγο μετά. Ένα έτος αργότερα ένα αντίγραφο του πίνακα είχε πωληθεί στο Λονδίνο για 43 εκατομμύρια δολάρια, δημιουργώντας υποψίες για το αν ο επιστραφείς πίνακας ήταν πράγματι ο αυθεντικός.

Πηγή: Τα Νέα

Συγκίνηση από την ανακάλυψη νέου έργου του Velazquez

Επί έναν αιώνα βρισκόταν θαμμένος στα υπόγεια του Πανεπιστημίου του Yale ένας πίνακας που πλέον οι ειδικοί θεωρούν ότι αποτελεί έργο του μεγάλου Ισπανού δασκάλου Diego Velazquez. 

Ο φθαρμένος από το χρόνο πίνακας, με τίτλο «Η εκπαίδευση της Παρθένου», εάν επιβεβαιωθεί ότι ανήκει στον κορυφαίο ζωγράφο του μπαρόκ, θα είναι ο δεύτερός του που εντοπίζεται μέσα σε ένα χρόνο, μετά το «Πορτρέτο Άνδρα».

Ο πίνακας που εντοπίστηκε, συγκρίθηκε με άλλα έργα του ζωγράφου, όπως η «Η προσκύνηση των Μάγων» και το «Δείπνο στους Εµµαούς» και διαπιστώθηκαν οµοιότητες τόσο ως προς τη σύνθεση όσο και ως προς την απόδοση των ρούχων και των αντικειµένων αλλά και το παιχνίδι φωτός και σκιάς. Καθοριστική υπήρξε η αντιπαραβολή του µε το «Γεύµα», που βρίσκεται στο μουσείο Ερµιτάζ της Αγίας Πετρούπολης.

Μυστηριώδεις λεπτομέρειες αποκαλύπτει ο καθαρισμός πίνακα του Τιντορέτο

Ποιος Ντα Βίντσι; Ιδού ο κώδικας Τιντορέτο

Η εξέταση του πίνακα µε ακτίνες Χ δείχνει ότι η µορφή του ποιητή κάτω αριστερά είχε αποδοθεί σχεδόν γυµνή, για να «ντυθεί» πολλά χρόνια αργότερα

Ξεχασµένο σε µια αποθήκη, θαµµένο κάτω από στρώσεις βερνικιού, σκόνης και κάπνας, περίµενε µε υποµονή να βρεθούν 43.530 ευρώ και τα κατάλληλα χέρια για να αναδείξουν την αξία και τη λάµψη του. Και τώρα που ένα από τα αριστουργήµατα του Τιντορέτο αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες στην αφάνεια, δηµιουργεί πονοκεφάλο σε ειδικούς και µη, καθώς ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά εννέα αινίγµατα ζητούν λύση πάνω στον καµβά. 

Ο πολύτιµος πίνακας διαστάσεων 2,70Χ2,36 µ. δεν βρίσκεται σε κάποιο παλάτσο της Βενετίας, όπως θα περίµενε κάποιος, αλλά στη βρετανική έπαυλη «Κίνγκστον Λέισι» στο Ντόρσετ. Κι αυτό διότι ο εξερευνητής, συλλέκτης και στενός φίλος του λόρδου Βύρωνα, Ουίλιαµ Μπανκς, στον οποίο ανήκε η έπαυλη του 17ου αιώνα, περνούσε µεγάλα διαστήµατα στην Ιταλία εξόριστος, λόγω των οµοφυλοφιλικών του προτιµήσεων. 

Η Αφροδίτη, ο Αρης και το διαβολόχορτο

Επισήμως ο πίνακας του Μπτοτιτσέλι "Αφροδίτη και Άρης" θεωρείται μια ιστορία που αφηγείτεαι την παντοδυναμία της αγάπης που νικάει ακόμα και τον πιο ισχυρό πόλεμο. Ωστόσο πίσω από την εικόνα του ευλογημένου έρωτα, ίσως στην πραγματικότητα να κρύβεται η απεικόνιση της σεξουαλικότητας των παραισθησιογόνων. 
Οι ιστορικοί τέχνης είχαν παραβλέψει μια λεπτομέρεια, την οποία πρόσεξε ο Ντέιβιντ Μπέλιγκχαμ, διευθυντής του Ινστιτούτου Τεχνών του οίκου Σόθμπις. Εξετάζοντας προσεκτικά τον σάτυρο που βρίσκεται στο κάτω μέρος δεξιά του έργου, αναγνώρισε ένα φρούτο που ανήκει στο είδος Ντάτουρα Στραμόνιουμ, γνωστό και ως διαβολόχορτο, ένα φυτό με ιστορικό που τρελαίνει τους ανθρώπους και τους κάνει να θέλουν να βγάλουν τα ρούχα τους. Οι παραισθησιογόνες επιδράσεις του είναι καταγεγραμμένες σε αρχαία ελληνικά κείμενα και από τότε χρησιμοποιείται είτε ως αφροδισιακό είτε ως δηλητήριο.

Aκριβή μου τέχνη!

«H αποβίβαση του Kαραϊσκάκη στο Φάληρο» (λάδι σε μουσαμά, 146 x 218.9 εκ.), πουλήθηκε στις 11 Nοεμβρίου 2008 προς £1.609.250/€1.970.855. 

Όταν ήταν εν ζωή ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Βολανάκης, δυσκολευόταν να συντηρήσει την εξαμελή οικογένειά του.

H αποβίβαση του καραϊσκάκη στο Φάληρο» είναι το ακριβότερο ελληνικό έργο που έχει πωληθεί ποτέ σε δημοπρασία. Πουλήθηκε σε ιδιώτη συλλέκτη για €1.970.855 στη δημοπρασία Greek Sale του οίκου Sotheby's. Προφανώς ο Κωνσταντίνος Βολανάκης ποτέ δεν είχε σκεφτεί τι θα συνέβαινε έπειτα από μερικές δεκάδες χρόνια με τα έργα του. Γυρνώντας τον χρόνο πίσω, τον βλέπουμε ως νεαρό μαθητευόμενο να μην έχει διάθεση για δουλειά. Kάθε λίγο και λιγάκι παίρνει το μολύβι και σχεδιάζει βάρκες, πλοία, το περίγραμμα του λιμανιού της Tεργέστης. Σχεδιάζει και ταξιδεύει σε άλλους κόσμους. Eυτυχώς, το αφεντικό, ο Γεώργιος Aφεντούλης, αποδεικνύεται φιλότεχνο. Oταν ανακαλύπτει στα λογιστικά βιβλία τα προσεκτικά φυλαγμένα σχέδια, τον συμβουλεύει να ακολουθήσει αυτό που ονειρεύεται. Nα γίνει ζωγράφος. Nα ανοιχτεί στις θάλασσες του χρωστήρα και να καταφέρει ίσως να γίνει διάσημος. Θα χρειαστεί να περάσει βέβαια πολύς καιρός, αλλά ο Kωνσταντίνος Bολανάκης, γιος εμπόρου, γεννημένος στο Hράκλειο το 1837, θα γίνει πράγματι ένας από τους πιο γνωστούς ζωγράφους της σύγχρονης Eλλάδας.

O προορισμός του, λοιπόν, ήταν να γίνει έμπορος. Oι γονείς του έφυγαν γρήγορα από το Hράκλειο για τη Σύρο και αργότερα για τον Πειραιά. Aπό λιμάνι σε λιμάνι, ο νεαρός Bολανάκης προλαβαίνει να γνωρίσει μόνο μια πραγματική «ιδιαίτερη πατρίδα», τη θάλασσα. Oταν τέλειωσε το Γυμνάσιο, οι δικοί του αποφάσισαν να τον στείλουν στην Tεργέστη (ένα ακόμη λιμάνι) για να εργαστεί ως λογιστής σε έναν μεγάλο οίκο εμπορίας ζαχάρεως. Eκεί είναι που θα αλλάξει η ρότα της ζωής του. Οι δικοί του δεν φέρνουν σοβαρές αντιρρήσεις -ίσως και εξαιτίας της επιμονής του Aφεντούλη- και θα φύγει για να σπουδάσει ζωγραφική στη Γερμανία, στην Aκαδημία του Mονάχου, κοντά στον καθηγητή Kαρλ φον Πιλότι, έναν από τους πιο διάσημους δασκάλους τέχνης εκείνη την εποχή, το 1860. Θα αποφοιτήσει με άριστα και θα μείνει ως επιμελητής στην τάξη του Πιλότι.

Πίνακες των Πικάσο και Ματίς εκλάπησαν από μουσείο στο Παρίσι

Αξίας 500 εκατ. ευρώ 

Πέντε πίνακες, ανάμεσά τους έργα των Πικάσο και Ματίς, εκλάπησαν από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης του Παρισιού, ανακοίνωσε η αστυνομία. Ήδη διεξάγεται έρευνα.

Αξιωματούχος της αστυνομίας δήλωσε ότι η κλοπή καταγγέλθηκε νωρίς το πρωί της Πέμπτης. Οι υπεύθυνοι του μουσείου διαπίστωσαν ότι ένας υαλοπίνακας του μουσείου ήταν σπασμένος και μια αλυσίδα κομμένη. 

Επρόκειτο για έργα των Πάμπλο Πικάσο, Ανρί Ματίς, Ζορζ Μπρακ, Αμέντεο Μοντιλιάνι και Φερνάντ Λεζέ. Η αξία των πινάκων ανέρχεται στα 500 εκατομμύρια ευρώ.

Βίνσεντ βαν Γκογκ

Χιλιάδες περαστικοί σταματούν να φωτογραφίσουν αυτό το ομολογουμένως πρωτότυπο μωσαϊκό. Πρόκειται για την αυτοπροσωπογραφία του Ολλανδού ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ, η οποία δημιουργήθηκε από 2.070 μπλουζάκια σε 24 χρώματα, στο Τόκιο της Ιαπωνίας.

Έμπορος έργων τέχνης πώλησε πλαστό Πικάσο για δύο εκατ. δολαρίων

Έμπορος έργων τέχνης ομολόγησε ότι πώλησε πλαστό πίνακα του Πικάσο, αναφέρει σε δημοσίευμά της η εφημερίδα Los Angeles Times.
H 70xρονη αντικέρ Τατιάνα Χαν κινδύνευσε να καταδικαστεί σε κάθειρξη 25 ετών για ψευδή κατάθεση στο FBI. Το πιθανότερο είναι να καταδικαστεί σε φυλάκιση δύο ετών μετά τη συμφωνία με τις αρχές και αφού παραδέχτηκε την ενοχή της.
Η Χαν πώλησε έναντι δύο εκατομμυρίων δολλαρίων πλαστό πίνακα του Πικάσο, το έργο «Η Γυναίκα με το Μπλε Καπέλο» του 1902. Προηγουμένως είχε πληρώσει σε άτομο χίλια δολάρια να αντιγράψει από φωτογραφία τον πίνακα δημιουργώντας ένα πλαστό αντίγραφο. Ο αγοραστής υποψιάστηκε ότι ο πίνακας δεν είναι γνήσιος και ενημέρωσε το FBI.
Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γερμανικό

Πίνακας του Πικάσο: Ρεκόρ όλων των εποχών με 70 εκατ. ευρώ

Ρεκόρ για έργο που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία σημείωσε ο πίνακας του Πικάσο «Nude, Green Leaves and Bust», φτάνοντας τα 106.482.500 δολάρια (περίπου 70 εκατ. ευρώ) σε δημοπρασία του οίκου Κρίστις στη Νέα Υόρκη.
Το προηγούμενο ρεκόρ ανήκε στο γλυπτό του Τζιακομέτι, «Walking Man I» που έχει πουληθεί τον Φεβρουάριο 104,3 εκατ. δολάρια, ενώ το αμέσως προηγούμενο ήταν επίσης έργο του Ισπανού ζωγράφου, το «Garcon a la Pipe», που είχε πουληθεί 104,1 εκατ. δολάρια το 2004.
Ο πίνακας «Nude, Green Leaves and Bust», που φιλοτεχνήθηκε σε μία μόνο μέρα, απεικονίζει την ερωμένη και μούσα του Πικάσο, Μαρί-Τερέζ Βαλτέρ, και ανήκε στην ιδιωτική συλλογή των εκλιπόντων συλλεκτών από το Λος Αντζελες, Φράνσις και Σίντεϊ Μπρόντι, οι οποίοι το είχαν αγοράσει τη δεκαετία του ‘50 και είχε εκτεθεί μία μοναδική φορά το 1961.
Ρεκόρ επίσης για έργο του καλλιτέχνη σημείωσε και το «La Treille» του Ζορζ Μπρακ, που έφτασε τα 10 εκατ. δολ., διπλασιάζοντας τις αρχικές εκτιμήσεις.
Το σύνολο του ποσού που συγκεντρώθηκε από τη δημοπρασία (335,5 εκατ. δολάρια) καθώς και τα ρεκόρ ερμηνεύονται ως σημάδια ανάκαμψης της αγοράς τέχνης από την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Πηγή: Έθνος

Την εικόνα μιας Ταϊτής που «δεν υπήρξε ποτέ» παρουσίαζαν τα έργα του Πολ Γκογκέν

Τον «μύθο» της κατασκευής μιας εξωτικής εικόνας της Ταϊτής που κρύβεται πίσω από τους πίνακες του Πολ Γκογκέν παρουσιάζει σε έκθεση η Tate Modern από τον Σεπτέμβριο του 2010. Η χώρα έτσι όπως την παρουσίασε ο διάσημος ζωγράφος δεν υπήρξε ποτέ.
Ο Πολ Γκογκέν δημιούργησε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του στο νησί της Γαλλικής Πολυνησίας.
Ωστόσο, οι μελετητές του Γκογκέν συμφωνούν ότι η Ταϊτή που παρουσιάζει στα έργα του δεν υπήρξε ποτέ. Ήταν μόνο ένα τέχνασμα για να προωθήσει τα έργα του.
Σύμφωνα με την επιμελήτρια της έκθεσης Μπελίντα Τόμσον όταν ο Γκογκέν έφτασε στην Ταϊτή «απογοητεύτηκε ανακαλύπτοντας ότι οι Ευρωπαίοι ιεραπόστολοι είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Αντί για αισθησιακά ημίγυμνα κορίτσια βρήκε γυναίκες ντυμένες ως τον λαιμό που πήγαιναν κάθε μέρα στην εκκλησία».

Η εικόνα που παρουσιάζει ο Γκογκέν είναι, πάντως, αρκετά διαφορετική: γυμνά ή ημίγυμνα κορίτσια δεσπόζουν στους πίνακές του.
Περισσότερα από 100 έργα του ζωγράφου θα παρουσιαστούν στην έκθεση «Gauguin: Maker of Myth».
Η έκθεση αυτή διαχειρίζεται και άλλες πλευρές του «μύθου» του Πολ Γκογκέν. Ένα παράδειγμα είναι η έκδοση του βιβλίου «Νόα Νόα» το 1897, με ιστορίες που δήλωνε ότι του τις είχε διηγηθεί μία από τις ερωμένες του. Η πραγματικότητα είναι ότι επρόκειτο για ιστορίες που είχε αντιγράψει από βιβλίο Γάλλου πρόξενου.
Υπάρχουν πολλά δείγματα του τρόπου που ο ζωγράφος είχε κατασκευάσει την εικόνα του. Για παράδειγμα, ο Γκογκέν υποστήριζε ότι ήταν απόγονος των Ίνκα, κάτι που δεν ίσχυε.
Πηγή: Newsroom ΔΟΛ

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος ή Ελ Γκρέκο (1541-1614).

Σπουδαίος ζωγράφος της Αναγέννησης που δούλεψε κυρίως στην Ισπανία.
Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γεννήθηκε πιθανότατα το 1541 στον Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο της Κρήτης, την εποχή της Βενετοκρατίας. Η ημερομηνία γέννησης του προκύπτει όχι από κάποιο επίσημο έγγραφο της εποχής αλλά με βάση μία ιδιόχειρη σημείωση του, σύμφωνα με την οποία το 1606 ήταν 65 ετών. Ο πατέρας του, Γεώργιος Θεοτοκόπουλος, ήταν φοροσυλλέκτης και έμπορος. Για τη μητέρα του δεν διαθέτουμε πληροφορίες, ενώ άγνωστη παραμένει και η ταυτότητα μίας ενδεχόμενης πρώτης, Ελληνίδας συζύγου του. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Μανούσο Θεοτοκόπουλο (1531-1604), ο οποίος ακολούθησε το επάγγελμα τού πατέρα τους.
Πριν φύγει, σε ηλικία 20 περίπου χρόνων, για την Ιταλία είχε κιόλας μια ζωγραφική εμπειρία από μια σοβαρή επαφή με την αυστηρή βυζαντινή τέχνη. Στη Βενετία, που ήταν ο πρώτος σταθμός του, δούλεψε στο εργαστήριο του Τιτσιάνο και δέχτηκε την επίδραση του Τιντορέτο σ' ότι αφορά την έξαρση του δραματικού στοιχείου της εικονιζόμενης σκηνής.

Το 1570 πήγε στη Ρώμη, όπου βρήκε ισχυρές προστασίες, χάρη στη βοήθεια του φίλου του ζωγράφου Τζούλιο Κλόβιο.
Από την περίοδο αυτή της παραμονής του στην Ιταλία, έχουμε το "πορτρέτο του Κλόβιο" (μουσείο Νεάπολης) και τη "θεραπεία του τυφλού" (μουσείο Δρέσδης ), που προμηνύουν τη μεταγενέστερη τεχνοτροπία του μεγάλου οραματιστή, που βρήκε στο Τολέδο της Ισπανίας, από το 1577, τη δεύτερη πατρίδα του και το κατάλληλο πλαίσιο, μέσα στο οποίο εκδηλώθηκε και ωρίμασε η καλλιτεχνική του μεγαλοφυΐα.
Στο Τολέδο ήταν προστατευόμενος του Δον Διέγκο της Καστίλης κι εργάστηκε στην αρχή για το μοναστήρι του Σαν Ντομίνγκο.
Είναι γεγονός ότι η μυστικοπαθής ατμόσφαιρα της Ισπανίας και ιδιαίτερα της παλιάς αυτοκρατορικής πόλης του Τολέδο, που διατηρούσε ακόμα το παλιό μεγαλείο της, τα οχυρά της, το ξεπεσμένο αρχοντολόι της και τις γεμάτες πάθος μορφές των καλόγηρων και των λαϊκών τύπων της, ταίριαζε καλύτερα στο μεγάλο οραματιστή από το χαρούμενο κλίμα των ιταλικών Αυλών. Και το τραγικό τοπίο του Τολέδο ήταν το ιδανικό περιβάλλον για τη θερμή ιδιοσυγκρασία του και τις παράφορες εμπνεύσεις του.
Ο Πατσέκο, ζωγράφος και κριτικός της τέχνης, τον περιγράφει ως βίαιο και οξύθυμο, που πολύ συχνά ερχόταν σε σύγκρουση με τους πελάτες του και είχε αρκετές δίκες μαζί τους. Ο φίλος του πάλι Ιωσήφ Μαρτινέθ αναφέρει ότι ζούσε μια πολυδάπανη ζωή μεγάλου άρχοντα, ότι σπαταλούσε τεράστια ποσά.
Ο Φίλιππος Β' τον κάλεσε το 1580, μετά το θάνατο του Ναβαρέτ, για να συνεχίσει τη διακόσμηση του Εσκοριάλ. Εκτελώντας την παραγγελία του ο Γκρέκο ζωγράφισε το Μαρτύριο του Αγίου Μαυρίκιου. Το έργο αυτό, από τα σημαντικότερα του ζωγράφου δεν άρεσε στο Φίλιππο και δεν του ανέθεσε άλλες εργασίες.
Το περίφημο έργο του Γκρέκο, "Η κηδεία του κόμητα Οργκάθ", φιλοτεχνήθηκε το 1586 για την εκκλησία του Σάντο-Τομέ του Τολέδο, όπου βρίσκεται και σήμερα.
Οι περισσότεροι πίνακες του Γκρέκο έχουν θρησκευτικό θέμα. Ζωγράφισε επίσης και πολλά πορτρέτα, όπου τα εικονιζόμενα πρόσωπα φαίνονται να κοιτάζουν πέρα από τα πράγματα αυτού του κόσμου. Χαρακτηριστικά είναι το "Πορτρέτο ευγενούς με το χέρι στην καρδιά" (Πράντο, Μαδρίτη) το "Πορτρέτο του Αντόνιο Κοβαρούμπας" (Λούβρο) και το "Πορτρέτο του Καρδινάλιου ντε Γκουεβάρα" (Μητροπολιτικό Μουσείο Ν. Υόρκης).
Εξαίσια είναι και η τοπιογραφία του "Το Τολέδο στην καταιγίδα".
Ο Γκρέκο ήταν επίσης γλύπτης και αρχιτέκτονας. Δε σώζεται όμως κανένα γλυπτό ή αρχιτεκτονικό του έργο.
Η παραμόρφωση των προσώπων και των σωμάτων, που μακραίνουν κατά παράξενο τρόπο, οφείλεται στην επίδραση της βυζαντινής τέχνης. Ο Γκρέκο επιδίωκε με τον τρόπο αυτό να δώσει περισσότερη πνευματικότητα στις μορφές του, λυτρώνοντάς τες από το βάρος της σάρκας.
Ο Γκρέκο δεν είχε μαθητές, αλλά μόνο μιμητές, η τεχνοτροπία του ωστόσο μπορεί να θεωρηθεί πως βρήκε συνεχιστές ύστερα από 3 αιώνες στους Σεζάν, Πικάσο, αλλά και στους σύγχρονους εξπρεσιονιστές.
Έργα του βρίσκονται σε πολλά μουσεία, σ' όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στη Μαδρίτη, Τολέδο, Νέα Υόρκη, Λονδίνο και Παρίσι.
Πηγή: Livepedia

Μιχαήλ Άγγελος Vs Ντα Βίντσι

O ένας ζωγράφισε το πιο μυστήριο... χαμόγελο στην Ιστορία της Τέχνης. Ο άλλος κατάφερε να φτιάξει ένα αριστούργημα από έναν κακοκομμένο όγκο μαρμάρου. Στον λαιμό της Μόνα Λίζα οι πρώτοι θαυμαστές της έβλεπαν τον σφυγμό της να χτυπά. Στον Δαβίδ, οι πρώτοι θαυμαστές του δεν μπορούσαν να πάρουν τα μάτια τους από τις «ολοζώντανες» φλέβες του και τα «παλλόμενα» πλευρά του.
Λεονάρντο ντα Βίντσι και Μιχαήλ Άγγελος. Δύο ιδιοφυείς που έζησαν την ίδια εποχή, κάτω από τον ουρανό της Φλωρεντίας. Δύο αστέρια που άφησαν πίσω τους τα δύο πιο διάσημα έργα στην Ιστορία της Τέχνης. Δύο σκληροί αντίπαλοι, η κόντρα των οποίων θυμίζει την αντιζηλία των Πάμπλο Πικάσο και Ανρί Ματίς στον 20ό αιώνα. Δύο καλλιτέχνες που ακόμη και τα αριστουργήματά τους μοιάζουν σαν να είναι το ένα αρνητικό του άλλου: η Μόνα Λίζα, μια καθιστή γυναίκα που χαμογελά. Ο Δαβίδ, ένας όρθιος άνδρας που μορφάζει.
Ποιος μπορεί να αποφανθεί όμως ποιος από τους δύο είναι σημαντικότερος; Ποιος εκ των δύο δικαιούται περισσότερες σελίδες στην Ιστορία της Τέχνης; Μια προσεκτική ματιά στις δημιουργίες τους, μόνο μερικές ιδέες θα μπορούσε να μας δώσει αναφέρουν σε άρθρο τους Τα Νέα (31/3/2010).
Κι όμως, ο κύβος ερρίφθη πριν από 500 χρόνια. Η μάχη ανάμεσα στους δύο μεγάλους της τέχνης δόθηκε στη Φλωρεντία, ενώ ήταν και οι δύο σε ακμή. Η φλωρεντινή αριστοκρατία- και συγκεκριμένα ο γκονφαλονιέρε (αντίστοιχος του δόγη στη Βενετία) Πιέρο Σοντερίνι με τον Νικολό Μακιαβέλιαναθέτει το 1503 στον Λεονάρντο να ζωγραφίσει στη μία πλευρά της Αίθουσας των Πεντακοσίων, στο Παλάτσο Βέκιο. Θέμα του, η Μάχη του Ανγκιάρι, όπου η Φλωρεντία βγήκε νικήτρια το 1410.

Ο Λεονάρντο όμως, στον οποίο είχε ανατεθεί παράλληλα και η εκτροπή του Άρνου ποταμού, δεν ήταν ο μόνος που κλήθηκε να μεταφέρει τις μεμονωμένες μορφές του σε μια πολυπρόσωπη σύνθεση μεγάλης κλίμακας. Ο απέναντι τοίχος ανατέθηκε λίγο αργότερα (το φθινόπωρο του 1504) στον εχθρό του Μιχαήλ Άγγελο, ο οποίος κλήθηκε να αποτυπώσει τη Μάχη της Κασίνα, στην οποία και πάλι η Φλωρεντία είχε στεφθεί νικήτρια.
Οι ηγέτες της Φλωρεντίας πιστεύουν πως η αντιζηλία ανάμεσα στους δύο καλλιτέχνες θα φέρει γρήγορα και καλά αποτελέσματα. Ο Λεονάρντο όμως φιλοτέχνησε μόνο μέρος του έργου, το οποίο και δεν άντεξε στον χρόνο, ενώ ο Μιχαήλ Άγγελος σταματά τις προσπάθειές του σε προσχέδια. Και τότε νικητής ποιος αναδεικνύεται; «Το 1506, δύο χρόνια μετά την αντιπαράθεση, η Φλωρεντία είχε αποφασίσει ποιος από τους δύο ήταν ο σημαντικότερος», υποστηρίζει ο Ουαλός Τζόναθαν Τζόουνς που υπογράφει το βιβλίο «Τhe lost battles», το οποίο παρουσιάζεται σε εκτενές αφιέρωμα και στον βρετανικό «Guardian». «Και το βραβείο δεν ήταν χρηματικό. Ήταν να κοσμήσει τη Ρώμη, να καθορίσει την εικόνα του Βατικανού και να αφήσει τη σφραγίδα του στην τέχνη του μέλλοντος. Στο μεταξύ ο ηττημένος έφυγε χολωμένος από την Ιταλία παίρνοντας τον διάσημο πίνακά του, μαζί του...».

Ίχνη της αρχαιότητας στο πρόσωπο του Ιησού

Είναι ίσως η πιο πολυζωγραφισμένη μορφή στον δυτικό κόσμο κι όμως χρειάστηκαν αιώνες για να κατασταλάξει η εικόνα του. Παράλογο;

Καθόλου, καθώς δεν υπάρχει ούτε μια γραμμή στα Ευαγγέλια που να περιγράφει τη μορφή του Ιησού. Και ουδεμία απεικόνισή του καθώς οι πρώτοι χριστιανοί ήταν υπό διωγμού, οπότε και η τέχνη τους ήταν πρόχειρη και αόριστη και βεβαίως εχθρική απέναντι στα είδωλα καθώς οι ειδωλολάτρες ήταν οι διώκτες τους.


Παραδομένος στον πόνο είναι ο Εσταυρωμένος του Μιχαήλ Αγγέλου, δημιούργημα μιας εποχής (1492-93) όπου οι πλαστικές αξίες της αρχαιότητας έχουν επανέλθει και επιτρέπουν την απόδοση του Θείου Πάθους με ανθρώπινα μέτρα



Η έκθεση στο Τορίνο λοιπόν έρχεται από ένα μεγάλο αριθμό αριστουργημάτων της τέχνης να δείξει την εξέλιξη των απεικονίσεων του Ιησού στο πέρασμα των χρόνων. Και να δείξει πως οι χριστιανοί μπορεί να ενέδωσαν τελικώς στην παραστατική απεικόνισή του, αλλά πως αυτή διέφερε πολύ από τον τρόπο που οι παγανιστές απέδιδαν το σώμα των δικών τους θεών: γεμάτο ανθρώπινα ελαττώματα.

Ο Χριστός έχει καθιερωθεί πλέον με μακριά μαλλιά και γένια στην εποχή που ο Ρούμπενς ζωγραφίζει τη δική του Ανάσταση (1615-16)

«Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια οι καλλιτέχνες ζωγράφιζαν με σύμβολα το πρόσωπο και το σώμα του Ιησού», επισημαίνει ο επιμελητής της έκθεσης «Ιησούς, το Σώμα, το Πρόσωπο στην τέχνη» (που πραγματοποιείται στο Τορίνο), Τίμοθι Βέρντον. «Δείτε για παράδειγμα τους μικρούς Εσταυρωμένους που χρονολογούνται στη ρωμαϊκή εποχή και συγκρίνετέ τους με τα αντίστοιχα έργα του 14ου, 15ου και 16ου αιώνα. Στα ύστερα έργα νιώθει ο θεατής την επιθυμία του καλλιτέχνη να συλλάβει την ψυχολογική, αλλά και τη σαρκική διάσταση του Θείου Δράματος. Ο θεατής πλέον δεν καλείται να αποκωδικοποιήσει ένα σύμβολο, αλλά να ταυτιστεί με έναν συνάνθρωπό του που έχει πέσει θύμα προδοσίας και έχει αδίκως καταδικαστεί σε βασανιστήρια και θάνατο».


Το σώμα του Χριστού είναι πολύ κοντά στα ανθρώπινα πρότυπα όταν ο Τζιοβάνι Μπελίνι ζωγραφίζει την Αποκαθήλωσή του (1575)

Εντυπωσιακή είναι η αλλαγή που συμβαίνει από τον Μεσαίωνα έως την Αναγέννηση και το Μπαρόκ. Εποχή που το σώμα και το πρόσωπο γίνονται εκ νέου πρωταρχικοί φορείς του μηνύματος, στοιχεία που είχε γεννήσει η αρχαία ελληνική τέχνη και είχε απορρίψει ο χριστιανισμός. Είναι η εποχή που το ανθρωποκεντρικό πνεύμα αναδύεται και πάλι χάρη στους φραγκισκανούς μοναχούς περί το 1200 και το 1300. Είναι η εποχή που επιστρέφουν οι αξίες της ελληνορωμαϊκής τέχνης- οι οποίες έχουν και τη μοναδική ιδιότητα να αποδίδουν με ζωντάνια το ανθρώπινο σώμα και τα συναισθήματα. «Χάρη στον νέο αυτό διάλογο με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ο χριστιανισμός στην Ευρώπη ανέπτυξε μια διαφορετική σχέση με την Ιστορία», καταλήγει ο Τίμοθι Βέρντον.
Άλλον «είδαν» οι επιστήμονες
Μελαψό με κοντά μαλλιά, γένια και τραχιά φυσιογνωμία «είδαν» τον Ιησού οι επιστήμονες πριν από περίπου μία δεκαετία σε σχετικό ντοκιμαντέρ του ΒΒC. Αξιοποιώντας ένα αντιπροσωπευτικό κρανίο του 1ου αι. μ.Χ. και μεθόδους της ιατροδικαστικής επιστήμης κατάφεραν σε ποσοστό 70% να προσεγγίσουν την όψη του Ιησού, που απέχει πολύ από την καθιερωμένη με τα μακριά μαλλιά και τα γαλάζια μάτια.
Το σχήμα των κρανίων της εποχής βοήθησε ώστε να αποδοθεί με σχετική ακρίβεια το σχήμα του προσώπου, των φρυδιών, της μύτης και της γνάθου.
Τα μαλλιά, τα γένια και το χρώμα του προσώπου του Χριστού προστέθηκαν στη συνέχεια, με βάση τοιχογραφίες συναγωγών του Βορείου Ιράκ, που χρονολογούνται από τον 1ο έως τον 3ο αιώνα μ.Χ. Στις τοιχογραφίες οι Ιουδαίοι της εποχής απεικονίζονται με κοντά σγουρά μαλλιά και περιποιημένη κοντή γενειάδα. Όσο για το χρώμα του προσώπου, προσδιορίστηκε με βάση τις κλιματικές συνθήκες της περιοχής.

Ραφαήλ

O Ραφαήλ ή Ραφαέλο Σάντσιο (ιταλ. Raffaello Sanzio* 28 Μαρτίου/6 Απριλίου 1483 - 6 Απριλίου 1520) ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας της ύστερης Αναγέννησης. Υπήρξε ένας από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες της εποχής του, του οποίου η φήμη και η αξία υπήρξαν ανάλογες με εκείνες του Μιχαήλ Άγγελου και του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Γεννήθηκε στοΟυρμπίνο και μαθήτευσε αρχικά στο πλευρό του πατέρα του, Τζιοβάνι Σάντι, και αργότερα εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του Περουτζίνο. Παράλληλα, ήρθε νωρίς σε επαφή με κύκλους μορφωμένων ουμανιστών.
Τα πρώιμα έργα του χρονολογούνται στις αρχές του 16ου αιώνα και φιλοτεχνήθηκαν κατά κύριο λόγο στην Περούτζια, πριν εγκατασταθεί στη Φλωρεντία και αργότερα στη Ρώμη. Εκεί ολοκλήρωσε ορισμένα από τα σπουδαιότερα έργα του, μεταξύ των οποίων οι τοιχογραφίες στοΒατικανό. Αυτά τα έργα ακολούθησαν τη λεγόμενη «Σχολή των Αθηνών», ως έκφραση κλασικής τέχνης. Ως αρχιτέκτων προσανατολίστηκε στις επιλογές του Μπραμάντε, μετά το θάνατο του οποίου ανέλαβε τη διεύθυνση των έργων στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Πέθανε απρόσμενα σε ηλικία 37 ετών στη Ρώμη. Χαρακτηρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους τηςΕυρώπης, του οποίο το έργο θαυμάζεται για την καθαρότητα της φόρμας του και τη δεξιοτεχνία του.

Ο Ραφαήλ γεννήθηκε το 1483 στο δουκάτο του Ουρμπίνο, το οποίο αποτελούσε την εποχή εκείνη σημαντικό πνευματικό κέντρο, κατά την περίοδο της ηγεμονίας του Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο. Ο πατέρας του, Τζοβάνι Σάντι, ήταν διακεκριμένος ζωγράφος που συχνά πρόσφερε τις υπηρεσίες του στην Αυλή του δούκα και έχαιρε επίσης ιδιαίτερης εκτίμησης ως ποιητής και χρονικογράφος. Πέθανε όταν ο Ραφαήλ ήταν μόλις στην ηλικία των έντεκα ετών και ενώ τρία χρόνια νωρίτερα είχε ήδη σημειωθεί ο θάνατος της μητέρας του ονόματι Μάγια ντι Μπατίστα Κιάρλα. Υπήρξε ο πρώτος δάσκαλος του γιου του στη ζωγραφική, ο οποίος σύμφωνα με τον Τζόρτζιο Βαζάρι μαθήτευσε αργότερα στο πλευρό του Περουτζίνο, στην Περούτζια. Ο τελευταίος αποτελούσε έναν από τους πλέον διακεκριμένους και επιτυχημένους ζωγράφους της εποχής, αναλαμβάνοντας την εκπαίδευση του Ραφαήλ ενώ βρισκόταν στην κορυφή της δόξας του. Η άφιξή του στην Περούτζια και η έναρξη της συνεργασίας του με τον Περουτζίνο δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια, ωστόσο τοποθετείται περίπου το 1495.
Η πρώτη επίσημη καταγραφή της δραστηριότητας του χρονολογείται στις 10 Δεκεμβρίου του 1500, σύμφωνα με έγγραφο που πιστοποιεί πως ανέλαβε να φιλοτεχνήσει ένα ιερό, με προθεσμία έως το Σεπτέμβριο του 1502. Ανέλαβε τις πρώτες παραγγελίες έργων του για εκκλησίες στη Τσιτά ντι Καστέλο και στην Περούτζια, πόλεις που βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από το Ουρμπίνο, ενώ φιλοτέχνησε επίσης τα σχέδια για μία σειρά νωπογραφιών για τη Biblioteca Piccolomini της Σιένα, έργο που ανέλαβε να ολοκληρώσει ο Μπερνάρντινο Πιντουρίκιο. Η πιθανώς παλαιότερη και άθικτη μέχρι σήμερα εικόνα που φιλοτέχνησε για την εκκλησία του Αγίου Δομήνικου στη Τσιτά ντι Καστέλο, μία σύνθεση με θέμα τη σταύρωση του Χριστού (π.1502-3, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου), παρουσιάζει αρκετά κοινά στοιχεία με έργα του Περουτζίνο, γεγονός που μαρτυρά την επίδραση του τελευταίου στην τεχνοτροπία του Ραφαήλ.
Πηγή: Βικιπαίδεια

Ανέκδοτο ζωγραφικό έργο με θέμα τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας

Με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, το Μουσείο Μπενάκη, καλωσορίζει ένα ανέκδοτο ζωγραφικό έργο, μέρος της προσωπικής συλλογής του εκλιπόντα Χρήστου Λαμπράκη.
Ο λόγος για ένα ανέκδοτο ζωγραφικό έργο με θέμα τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας, που ο κάτοχός του είχε εκφράσει την επιθυμία να προστεθεί στις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη.
Γνήσιος λάτρης της Τέχνης και εκφραστής της άποψης, πως αυτή θα πρέπει να είναι προσιτή στο ευρύ κοινό, ο Χρήστος Λαμπράκης, διακρίθηκε εν ζωή για τη συμβολή του στον ελληνικό πολιτισμό.
Η Διοικητική Επιτροπή του Μουσείου Μπενάκη, εκφράζει προς την οικογένεια του Χρήστου Λαμπράκη, βαθύτατες ευχαριστίες, για την εκπλήρωση της επιθυμίας του.
Πηγή: Ναυτεμπορική

Το μενού του "Μυστικού Δείπνου"

Η μελέτη, από τον καθηγητή Μπράιαν Γουόνσινκ, διευθυντή του Εργαστηρίου Τροφών του πανεπιστημίου Κορνέλ, και τον αδελφό του Κρεγκ που είναι καθηγητής θρησκευτικών σπουδών στο κολέγιο ‘Wesleyean’ της Βιρτζίνια, θα δημοσιευτεί στο διεθνές περιοδικό παχυσαρκίας "The International Journal of Obesity", σύμφωνα με το "Live Science".
Η έρευνα ανέλυσε τους 52 πιο διάσημους "Μυστικούς Δείπνους" στην παγκόσμια ιστορία της ζωγραφικής, οι οποίοι χρονολογούνται χονδρικά μεταξύ των ετών 1000 και 2000.
Συγκρίνοντας το μέσο μέγεθος των πιάτων και των μερίδων, η έρευνα διαπίστωσε ότι, κατά τα τελευταία 1.000 χρόνια, το μέγεθος των μερίδων φαγητού στον "Μυστικό Δείπνο" διαχρονικά έχει αυξηθεί κατά 69%, των πιάτων κατά 66%, ενώ οι φραντζόλες του ψωμιού πάνω στο τραπέζι κατά 23%.
Η διαχρονική ανάλυση διευκολύνθηκε από υπολογιστές, που "σκάναραν" τους πίνακες και υπολόγισαν τις διαστάσεις των απεικονιζόμενων φαγητών ανεξάρτητα με τον προσανατολισμό του πίνακα.
"Κατά την τελευταία χιλιετία έχουμε γίνει μάρτυρες δραματικών αυξήσεων στην παραγωγή, τη διαθεσιμότητα, την ασφάλεια, την αφθονία και τις τιμές των τροφίμων", δήλωσε ο Γουόνσινκ, που είναι συγγραφέας του βιβλίου "Ασυλλόγιστη Διατροφή: Γιατί τρώμε περισσότερο από όσο νομίζουμε".
"Καθώς η τέχνη μιμείται τη ζωή, οι αλλαγές αυτές έχουν αντικατοπτριστεί στις ζωγραφικές απεικονίσεις του πιο διάσημου δείπνου στην ιστορία", πρόσθεσε.

Στο μικροσκόπιο 52 πίνακες: Αυξάνονται με το πέρασμα των χρόνων οι ...μερίδες στον «Μυστικό Δείπνο»

Σταδιακή αύξηση, με το πέρασμα του χρόνου, στο μέγεθος των μερίδων και των πιάτων που απεικονίζονται στους πίνακες για τον «Μυστικό Δείπνο», δείχνει έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 52 από τα πιο γνωστά έργα τέχνης όλων των εποχών.
Όσο πιο πρόσφατος είναι ένας «Μυστικός Δείπνος» τόσο περισσότερο φαγητό απεικονίζονται να τρώνε ο Χριστός και οι μαθητές του, κάτι που, κατά τους ερευνητές, αντανακλά τη σταδιακή τάση της κοινωνίας για παχυσαρκία, η οποία φαίνεται πως έχει ρίζες πολύ παλαιότερες από ό,τι νόμιζαν οι επιστήμονες.
Η μελέτη, από τον καθηγητή Μπράιαν Γουόνσινκ, διευθυντή του Εργαστηρίου Τροφών του πανεπιστημίου Κορνέλ, και τον αδελφό του Κρεγκ που είναι καθηγητής θρησκευτικών σπουδών στο κολέγιο Wesleyean της Βιρτζίνια, θα δημοσιευτεί στο διεθνές περιοδικό παχυσαρκίας «The International Journal of Obesity», σύμφωνα με το «Live Science».

Η έρευνα ανέλυσε τους 52 πιο διάσημους «Μυστικούς Δείπνους» στην παγκόσμια ιστορία της ζωγραφικής, οι οποίοι χρονολογούνται χονδρικά μεταξύ των ετών 1000 και 2000.
Συγκρίνοντας το μέσο μέγεθος των πιάτων και των μερίδων, η έρευνα διαπίστωσε ότι, κατά τα τελευταία 1.000 χρόνια, το μέγεθος των μερίδων φαγητού στον «Μυστικό Δείπνο» διαχρονικά έχει αυξηθεί κατά 69%, των πιάτων κατά 66%, ενώ οι φραντζόλες του ψωμιού πάνω στο τραπέζι κατά 23%.
Η διαχρονική ανάλυση διευκολύνθηκε από υπολογιστές, που «σκάναραν» τους πίνακες και υπολόγισαν τις διαστάσεις των απεικονιζόμενων φαγητών ανεξάρτητα με τον προσανατολισμό του πίνακα.
«Κατά την τελευταία χιλιετία έχουμε γίνει μάρτυρες δραματικών αυξήσεων στην παραγωγή, τη διαθεσιμότητα, την ασφάλεια, την αφθονία και τις τιμές των τροφίμων» δήλωσε ο Γουόνσινκ, που είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ασυλλόγιστη Διατροφή: Γιατί τρώμε περισσότερο από όσο νομίζουμε».
«Καθώς η τέχνη μιμείται τη ζωή, οι αλλαγές αυτές έχουν αντικατοπτριστεί στις ζωγραφικές απεικονίσεις του πιο διάσημου δείπνου στην ιστορία» πρόσθεσε.
Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το "Κεφάλι Γυναίκας (Ζακλίν)" που φιλοτέχνησε ο Πικάσο πουλήθηκε σε δημοπρασία έναντι 9,3 εκατομμυρίων ευρώ

Το "Κεφάλι Γυναίκας (Ζακλίν)", ένα πορτραίτο της δεύτερης συζύγου και μούσας του, Ζακλίν, που φιλοτέχνησε το 1963 ο Πάμπλο Πικάσο, πουλήθηκε σε δημοπρασία χθες Τρίτη στο Λονδίνο στην τιμή των 12.7 εκατομμυρίων δολαρίων (9,3 εκατ ευρώ), δηλαδή στη διπλάσια τιμή και πλέον από την αρχική εκτίμηση.
Ο οίκος δημοπρασιών Christie's ανακοίνωσε ότι ο πίνακας, τον οποίο δεν είχε δει το κοινό από το 1967 και ανήκε στην ίδια συλλογή από το 1981, δεν είχε βγει μέχρι σήμερα σε δημοπρασία.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ