Εμείς οι ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί απασχολούμαστε στη δημόσια εκπαίδευση, σε όλες τις βαθμίδες της. Διδάσκουμε στα ίδια σχολεία, τους ίδιους μαθητές, συμβάλλουμε εξίσου στη μόρφωση των παιδιών, όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοί μας. Ωστόσο, καλούμαστε να επιτελέσουμε το λειτούργημα αυτό σε απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες, οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με τις έννοιες της εκπαίδευσης, της ατομικής αξιοπρέπειας, και των εργασιακών δικαιωμάτων μας.
Όλοι όσοι δουλεύουμε ως ωρομίσθιοι γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό το καθεστώς:
* Aντί για πλήρες ωράριο, ημιαπασχόληση μέχρι και σε ..έξι σχολεία για να συμπληρωθεί το πακέτο των λιγοστών ωρών, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε στο δρόμο όλη μέρα, σπαταλώντας απλήρωτες ώρες στις μετακινήσεις.
* Εργαζόμαστε με ελαστικές συμβάσεις εργασίας, εξευτελιστική αμοιβή την οποία παίρνουμε μετά από μήνες ή και χρόνια, μη πληρωμή στις αργίες, εργασίες για τις οποίες παράνομα δεν αμειβόμαστε (εφημερίες, παραστάσεις, εκδρομές)
* Επίσης, μας απαγορεύεται η εργασία σε φροντιστήρια και ωδεία παρόλο, που λόγω της ημιαπασχόλησή μας στο δημόσιο, είναι επιβεβλημένη για να επιβιώσουμε.* Τέλος, ο
* Τέλος, ο Ιούνης μας βρίσκει απολυμένους και μόνο οι «τυχεροί» που συμπληρώνουν τα ένσημα από άλλες εργασίες παίρνουν επίδομα ανεργίας, και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχίζεται για πολύ ακόμα...
Διαβάστε όλο το ψήφισμα
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους το εκπαιδεύω λεγόταν «ἀνάγω» και η εκπαίδευση αναγωγή, η φοίτηση στο σχολείο «ἀναγινώσκειν» ή «γραμματίζεσθαι». Εκείνος που δεν έλαβε εκπαίδευση ονομαζόταν ανάγωγος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου