Άννα Φραγκουδάκη: Η ιδεολογική μετάλλαξη του Αθανάσιου Ε. Γκότοβου

Ο συγγραφέας, γνωστός πανεπιστημιακός, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει το επίθετο «αδέσποτος» για τους μετανάστες, ενώ πολλές από τις θέσεις του είναι κοινές στις ακροδεξιές μειοψηφίες.
Βασικός στόχος του βιβλίου είναι η απόπειρα να καταρρίψει μιαν αντίληψη για τη διαπολιτισμική παιδαγωγική που υπερασπίζεται το δικαίωμα στη διαφορά και τη συμβίωση των ετεροτήτων στο σχολείο, την οποία ονομάζει όχι μόνο λαθεμένη και «απλοϊκή» αλλά επιπλέον επικίνδυνη, εφόσον κατά τη γνώμη του οδηγεί «στην αποδόμηση του εθνικού κράτους» (97). Αυτή η επικίνδυνη για το εθνικό κράτος παιδαγωγική είναι «πολιτισμική οικολογία», «αποτέλεσμα πιέσεων από το διεθνές, το ευρωπαϊκό αλλά και το εσωτερικό» περιβάλλον (xii), που «καθαγιάζει» τον «περιορισμό της εμβέλειας του εθνικού προτύπου» και απειλεί την ελληνική εκπαίδευση (xiv).
Για να στηρίξει αυτή την κεντρική θέση μεταξύ άλλων το βιβλίο ισχυρίζεται τα ακόλουθα.
Υποστηρίζει ότι είναι λάθος η άποψη περί «ισοτιμίας των πολιτισμών» (18). Είναι λάθος η «ρητορική» υπέρ της «συμβίωσης των πολιτισμών στο σχολείο» και «του δικαιώματος της διαφορετικότητας» (6). Η αποδοχή της πολιτισμικής ετερότητας είναι λάθος όχι μόνο για το σχολείο αλλά και την κοινωνία ευρύτερα, διότι σημαίνει την έγκριση προτύπων όπως τα «ομόφυλα ζευγάρια» ή «γάμους μεταξύ ομοφύλων» (83). Υποστηρίζει ότι η Ελλάδα είναι «μονοπολιτισμικό» έθνος και η άποψη «ότι η εθνική/εθνοτική (sic) ταυτότητα είναι προϊόν της νεωτερικής εποχής» είναι «μεθοδολογικό ανεπίτρεπτο άλμα» και «θεωρητικό σφάλμα», διότι υπάρχει η ταξινόμηση από παλιά: «π.χ.Έλληνες/Ιουδαίοι,Έλληνες/Πέρσες,Έλληνες/Τρώες» (112, σημ.). Επίσης είναι λάθος να θέλουμε ν΄ αλλάξουμε τη σχολική ιστορία «στο όνομα της ειρηνικής συνύπαρξης με γειτονικά κράτη» και να διδάσκουμε μια «δημοσιοσχεσίτικη» (sic) ιστορία (44).
Υποστηρίζει ότι όσοι εισηγούνται τη «συμβίωση των πολιτισμών στο σχολείο» και το δικαίωμα στη διαφορά είναι: «εκπρόσωποι του νέου κοινοτισμού» που «αλληθωρίζουν προς την οθωμανική αυτοκρατορία»και βλέπουν «το εθνικό κράτος»σαν «σύνολο πολιτισμικών κοινοτήτων» (93), «κοινωνία των “μαχαλάδων” ή έστω των εθνοτήτων», βλέπουν «με συμπάθεια το εκπαιδευτικό μοντέλο του ύστερου οθωμανικού κράτους» και «δεν πρέπει» να μας οδηγήσουν σε «μια τέτοια παλινδρόμηση στο οθωμανικό παρελθόν», διότι «η σημερινή παγκοσμιοποίηση δεν είναι οικουμενικότητα α λα τούρκα (sic)» (48-9).
Υποστηρίζει ότι κατέχονται από «υστερία» όσοι «ασκούν πιέσεις» για να γίνει «ορατή» η «διαφορετικότητα», παρά το γεγονός ότι στις επίσημες στατιστικές του ελληνικού κράτους δεν καταγράφονται μειονοτικοί πληθυσμοί (16).
Υποστηρίζει ότι οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι: «λεγκαλιστές» (136), «φονταμενταλιστές» (137) κι ακόμα «ακτιβιστές» που επιπλέον πράττουν τα ίδια με τους «νοσταλγούς του Φύρερ» (173).
Τέλος, για τους μετανάστες μεταξύ άλλων υποστηρίζει: «Το γεγονός της ανορθόδοξης και αδέσποτης (sic) μαζικής εισόδου μεταναστών στη χώρα [...] έχει επιπτώσεις [...] το αρνητικό κλίμα που δημιουργείται στους τομείς της ασφάλειας, του κοινωνικού κράτους και σε ορισμένες περιπτώσεις της αγοράς εργασίας» (4).
Η κατάπληξη με τα «αυτά» τα περιεχόμενα οφείλεται στο γεγονός ότι τα παλιότερα δημοσιεύματα του συγγραφέα καθόλου δεν εμπίπτουν στην ιδεολογία που αναδύεται τόσο από τις θέσεις όσο και από τη διατύπωση οργής και πάθους.
Μολονότι οι πιο πολλές από αυτές τις θέσεις είναι κοινές στις ακροδεξιές μειοψηφίες που στην Ελλάδα και την Ευρώπη ζητούν μεταξύ άλλων τον εκδιωγμό των μεταναστών, δεν ξέρω να υπήρξε άλλος έως τώρα που να χρησιμοποίησε το επίθετο «αδέσποτος» για τους μετανάστες. Το επίθετο αρμόζει στους σκύλους, και αυτό κανένας, όσο ακραίες απόψεις κι αν είχε, δεν τόλμησε ποτέ να το πει, πόσω μάλλον να το γράψει και μάλιστα σε «επιστημονικό» βιβλίο.
Η ανεξήγητη ιδεολογική μετάλλαξη ενός παιδαγωγού δημοκράτη που αναδεικνύει αυτό το αδιανόητο κείμενο έχει άλλο ένα ακόμα τραγικότερο χαρακτηριστικό. Το εν λόγω βιβλίο, εξαιτίας του δημοκρατικού ονόματος και του πανεπιστημιακού κύρους του συγγραφέα όσο και της επικαιρότητας της «διαπολιτισμικής παιδαγωγικής» με τα ψηλά ποσοστά αλλοεθνών μαθητών στα σχολεία, χρησιμοποιείται από το 2000 από πανεπιστημιακά τμήματα, ιδίως όσα ετοιμάζουν εκπαιδευτικούς, ως διδακτικό (!) εγχειρίδιο.
Πηγή: Τα Νέα (6/6/2009)