Λασκαράτος Ανδρέας [1811-1901]

Σατιρικός ποιητής και πεζογράφος της Επτανησιακής Σχολής (Ληξούρι 1811 - 1901). Φοίτησε στο Λύκειο Γκίλφορντ της Κεφαλονιάς όπου είχε δάσκαλο τον Νεόφυτο Βάμβα. Έπειτα στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας, με δάσκαλο τον Κάλβο και τέλος σπούδασε νομικά στην Κέρκυρα. Το 1846 παντρεύτηκε την Πηνελόπη Κοργιαλένιου, που του συμπαραστάθηκε με αφοσίωση στην ταραχώδη ζωή του. Σ` αυτήν αφιέρωσε το θαυμάσιο ποίημά του "Στη γυναίκα μου". Πήρε μέρος στις εκλογές του 1850, αλλά απέτυχε και εξαπέλυσε καυστικότατη σάτιρα κατά των πολιτικών του αντιπάλων. Έπειτα έφυγε χωρίς την οικογένειά του για το Λονδίνο. Το 1854 γύρισε στο Αργοστόλι και έγραψε το πολύκροτο βιβλίο του "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς" που δημιούργησε τεράστιο σκάνδαλο. Η Εκκλησία τον αφόρισε και ο λαός τον έβριζε. Ξαναέφυγε στο Λονδίνο, απ` όπου επέστρεψε το 1857 και εξέδωσε την εφημερίδα "Λύχνος". Φυλακίστηκε για δυσφήμιση και αργότερα οδηγήθηκε στο κακουργιοδικείο για τα δημοσιεύματά του. Έχασε και το σπίτι του στο σεισμό του 1867. Τελικά συμφιλιώθηκε με την Εκκλησία που ανακάλεσε τον αφορισμό. Έγραψε λίγα ποιήματα και περισσότερα πεζά: "Το Ληξούρι εις τους 1836" (1845), "Τα μυστήρια της Κεφαλληνίας" (1856), "Παρατηρήσεις εκ των φυλακών της Κεφαλληνίας" (1860, στα ιταλικά), "Στιχουργική" (1865), "Απόκριση στον αφορισμό του κλήρου της Κεφαλονιάς" (1867), "Στιχουργήματα διάφορα" (1872), "Ιδού ο άνθρωπος ή Χαρακτήρες" (1886). Πολλοί αμφισβητούν τη θέση του στη λογοτεχνία μας, άλλοι του αρνούνται την προοδευτικότητα και τον τίτλο του φιλολαϊκού ανακαινιστή. Κανείς δεν μπορεί να του αμφισβητήσει την ψυχική εντιμότητα και την ακαταπόνητη μαχητικότητα για ότι πίστευε ορθό και αληθινό. Ήταν φύση βαθύτατα ηθική και δεν είχε σκοπό να θίξει πρόσωπα και πράγματα, αλλά να διορθώσει καταστάσεις.
Πηγή: LivePedia