Μια φορά κι έναν καιρό, στα πολύ παλιά χρόνια, οι θεοί έβαλαν κλήρο και δίχως καβγάδες και τσακωμούς μοίρασαν ολόκληρη τη γη μεταξύ τους, παίρνοντας ο καθένας τον τόπο που ήθελε.
……………………………………………………………………………………
Στου Ποσειδώνα το μερίδιο έπεσε το νησί Ατλαντίδα. Σ΄ αυτό ακριβώς το νησί, σε έναν τόπο του, είπε να κατοικήσουν τα παιδιά, που μια θνητή του είχε γεννήσει. Προς τη μεριά της θάλασσας –μα και καταμεσής του- στο νησί ολόκληρο μια πεδιάδα απλωνόταν, η ομορφότερη από τις πεδιάδες και η πιο εύφορη. Σιμά σ΄ αυτή την πεδιάδα υψωνόταν ένα βουνό, με τις πλαγιές του ομαλές από παντού, και χαμηλό. Σ΄ εκείνο το βουνό είχε την κατοικία του ο Ευήνορας, άνθρωπος που γεννήθηκε από τη γη την ίδια. Μαζί του ζούσαν η γυναίκα του, η Λευκίππη, κι η μόνη θυγατέρα του, η Κλειτώ.
……………………………………………………………………………………
Πηγή: Ο μύθος της Ατλαντίδας, Θανάσης Γεωργιάδης, Μαλλιάρης-Παιδεία
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους το εκπαιδεύω λεγόταν «ἀνάγω» και η εκπαίδευση αναγωγή, η φοίτηση στο σχολείο «ἀναγινώσκειν» ή «γραμματίζεσθαι». Εκείνος που δεν έλαβε εκπαίδευση ονομαζόταν ανάγωγος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου