Όλα από την αρχή!

Δεν έχει προλάβει να μπει ο Σεπτέμβριος μήνας και η ανεμελιά των καλοκαιρινών διακοπών έχει ήδη αντικατασταθεί από το βάρος ενός νέου ξεκινήματος. ‘Τα κεφάλια μέσα’, η σχολική χρονιά ξεκινάει και το άγχος για άλλη μια φορά παραμονεύει να φορτίσει στο μέγιστο βαθμό χιλιάδες μαθητές και γονείς. ‘Πώς θα τα πάει ο Γιωργάκης φέτος;, Ποια δασκάλα ή δάσκαλο θα έχει;, Να κάνει ιδιαίτερο ή φροντιστήριο;, Τι σχολικά είδη θα μας ζητήσουν;, Η Χριστίνα θα είναι στο ίδιο τμήμα με τον Κώστα;, Δύσκολη η πέμπτη τάξη;, είναι μερικά από τα ερωτήματα που κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, δίνουν και παίρνουν. Και όσο περισσότερο πλησιάζει η έναρξη του σχολείου το μικρόβιο απογειώνεται. Καταναλωτισμός σε όλο του το μεγαλείο, άφθονο στρες, ένταση, εκνευρισμός, αρνητικές σκέψεις αποτελούν χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου μήνα. Δυστυχώς αφήνουμε πολύ γρήγορα την εικόνα της ήρεμης θάλασσας για να αντιμετωπίσουμε τη φουρτούνα χωρίς όμως να δείχνουμε την απαιτούμενη ψυχραιμία, με αποτέλεσμα η πίεση και ο φόβος για το άγνωστο- το καινούργιο να μας κουράζει πρόωρα. Έτσι, χιλιάδες μαθητές καταφθάνουν ήδη πιεσμένοι και κουρασμένοι και όλα φαίνονται ‘βουνό’. Και τελικά αυτό που έχουμε καταφέρει δεν είναι τίποτα άλλο παρά να αποπροσανατολιστούμε από τα ουσιώδη και πραγματικά προβλήματα.
Για το λόγο αυτό θα πρότεινα, αγαπητοί γονείς, ένα ξεκίνημα με χιούμορ και δημιουργικότητα. Μη διοχετεύουμε στα παιδιά μας ανασφάλειες, άγχη και φοβίες χωρίς λόγο. Αφήστε τα να πράξουν πιο ελεύθερα, αυθόρμητα και ζωντανά. Μη τους κόβουμε απότομα το παιχνίδι, που τις περισσότερες φορές είναι πιο ουσιαστικό και εποικοδομητικό, στο όνομα του διαβάσματος. Σίγουρα ο συνδυασμός και των δύο θα επιφέρει θετικότερα αποτελέσματα. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως, ότι τα πάντα στηρίζονται στη σωστή οργάνωση και στο σωστό προγραμματισμό. Κάθε μέρα είναι απαραίτητο, τα παιδιά μας, να έχουν ελεύθερο χρόνο να τον αξιοποιήσουν όπως εκείνα κρίνουν, καλύπτοντας τις δικές τους ανάγκες. Γιατί δηλαδή να πρέπει από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού να βομβαρδίζονται με χιλιάδες πράγματα και δραστηριότητες που ούτως η άλλως κάποια στιγμή συνειδητά ή μη θα τις πραγματοποιήσουν; Γιατί να πρέπει να κάνουν και ιδιαίτερα στα μαθήματα του σχολείου και αγγλικά και γαλλικά και κινέζικα και πιάνο και μπάσκετ και ένα σωρό άλλα; Δε λέω, ό,τι μαθαίνει κάνεις είναι καλό, αλλά μήπως τελικά αποτελεί κόπωση, καταπίεση και όχι πραγματική μάθηση; Χωρίς να το καταλάβουμε έχουν ήδη εξαντληθεί, αλλά ταυτόχρονα έχουμε κουραστεί και εμείς οι ίδιοι προκειμένου να ανταπεξέλθουμε σε όλες αυτές τις απαιτήσεις. Ο δρόμος έχει αντικαταστήσει απότομα τη θαλπωρή και τη ζεστασιά του σπιτιού, με αποτέλεσμα να γίνονται συχνότερα λάθη, με τις προστριβές και τους τσακωμούς να αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Πώς είναι δυνατόν να τα βγάλουμε πέρα σε όλα αυτά: παιδιά, δουλειά, σχολείο, σπίτι, μετακινήσεις; Όλα αυτά μας φθείρουν και πριν καν το συνειδητοποιήσουμε η ‘υγεία’ της οικογένειά μας έχει προσβληθεί από χιλιάδες ιούς που την έχουν μετατρέψει σε ασθενική. Έτσι λοιπόν, είναι πιο ελπιδοφόρο να προτιμάμε, ιδιαίτερα για τις μικρές ηλικίες, μία δραστηριότητα που να τη θέλει και το παιδί, αφήνοντας του τα περιθώρια να νιώσει και να βιώσει όμορφα και ήρεμα τα παιδικά του χρόνια. Για την ακρίβεια είναι προτιμότερο και σημαντικότερο όταν θα βρισκόμαστε με το παιδί μας, μία ώρα, δύο ώρες δεν έχει τόσο σημασία, να είμαστε εκεί αφιερωμένοι εκατό τα εκατό. Να συζητάμε πολύ μαζί του και να το ακούμε. Να επιβραβεύουμε πάντα τη προσπάθεια που κάνει όσο μικρή κι αν φαίνεται στα μάτια μας, είτε αφορά μαθήματα είτε αφορά συμπεριφορές. Γιατί όταν νιώθει ότι είμαστε κοντά του, ότι το υπολογίζουμε αυτόματα όλα κυλούν πιο ήρεμα και δημιουργικά. Δεν είναι η κούκλα των εκατό ευρώ που θα το χαροποιήσει όσο η δική μας έστω και πεντάλεπτη προσοχή. Συζητήσεις, διάλογος για τα ‘ναι’ και τα ‘όχι’, πρόγραμμα, ελεύθερος χρόνος και ήρεμο οικογενειακό κλίμα αποτελούν δυνατή συνταγή για ένα δυνατό και ουσιαστικό ξεκίνημα. Όσον αφορά ιδιαίτερα τα μαθήματα και τον τρόπο διαβάσματος το ‘κουμπί’ είναι η συνεχής επιβράβευση για ότι μικρό ή μεγάλο κατορθώνεται και όχι η πίεση και η βάναυση τιμωρία. Ακόμα, είναι απαραίτητη και σημαντική η συνεχής επαφή και συνεργασία με το δάσκαλο του παιδιού μας όσο κι αν η όλη του στάση και ιδιοσυγκρασία μπορεί να μη ταιριάζει στη δική μας. Καλό είναι λοιπόν, να απουσιάζουν ‘χαρακτηρισμοί’, όταν πολύ απλά μπορούμε στεκούμενοι κριτικά να κρατήσουμε τα θετικά που προσφέρονται, προσπερνώντας καθετί ανούσιο ή και απαράδεκτο. Γιατί δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι αξίες και ο σεβασμός που χαρακτηρίζουν ένα παιδί καλλιεργούνται πρώτα από το σπίτι του. Από την άλλη, αν πραγματικά το παιδί μας δε τα καταφέρνει με το διάβασμα, δε πρέπει να νιώθουμε μειονεκτικά, σίγουρα θα υπάρχει κάτι στο οποίο θα είναι δυνατός και θα το βρούμε μόνο ακούγοντας το, γιατί ναι δεν είμαστε όλοι για τα γράμματα. Αυτό όμως δεν είναι κακό, ούτε αποτελεί προβληματική κατάσταση. Μπορεί το διάβασμα, στις μέρες μας, να το συνδέουμε με την εισαγωγή σε ανώτατα ιδρύματα αλλά δεν εξασφαλίζει κατά ανάγκη και την επαγγελματική μας εξέλιξη και επιτυχία. Για το κάθε άτομο η επιτυχία είναι διαφορετική και μοναδική, ενώ κανείς δε χάνεται σε αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει. Για το λόγο αυτό δε θα πρέπει να θέτουμε περιορισμούς, πιέσεις και τιμωρίες μόνο και μόνο επειδή το παιδί μας βυθίζεται στο δικό του παιδικό κόσμο, στις σκέψεις του, στο παιχνίδι και δεν είναι με ένα βιβλίο από το πρωί μέχρι το βράδυ, όπως θα θέλαμε. Αν είναι να περιορίσουμε κάτι ας είναι τα βίαια, σαχλά και απαράδεκτα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης που μόνο αποβλάκωση μπορούν να μας προσφέρουν. Έτσι λοιπόν, όλα τα προαναφερόμενα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μικρές καθημερινές διαπιστώσεις και όχι τόσο συμβουλές, που απλά μπορεί να μας ωφελήσουν άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο για μια πιο ξένοιαστη, ξεκούραστη και λιγότερο αγχωτική σχολική χρονιά.

Αθήνα, 2009
Ειρήνη- Πασκουαλίτα Κότσιφα

Πηγή: alfavita.gr