Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Του Αντώνη Αντωνάκου

Αν οι εκλογές μπορούσαν πραγματικά κάτι να αλλάξουν θα είχαν κηρυχτεί παράνομες. Βεβαίως, μικροαλλαγές γίνονται πάντα, ίσα ίσα για ανακατωσούρα και εφέ. Για να δικαιολογήσουν τον παχυλό τους μισθό και τα βασιλικά τους οφίτσια.
Βλέπω τους εκλεγμένους βουλευτές και σκέφτομαι τι κάλπικοι παράδες είναι μπαζωμένοι πίσω από τα κουστούμια και τα ταγιέρ. Τι παπαδίστικο χειροφίλημα έπεσε, τι γλειψίματα μέχρι γλίστρας σε καφενεία, σε δρόμους, σε μαγαζιά. Τι υποσχέσεις πατίκωσαν με το κομματικό μυστρί σε ανθρώπους που τους έπιασαν με το βρακί, στην ανάγκη. Τι δυσαρέσκειες χρόνων αναχαίτισε μια μπαλκονίσια παράσταση. Πως το μασκαριλίκι μερικών λεπτών θα έχει αντίδωρο τεσσάρων χρόνων εξουσία και αυθαιρεσία.

Βλέπω συμμαθητές που έχτιζαν το πολιτικό τους μέλλον από τους καμπινέδες του σχολείου. Γόηδες που εξαργύρωσαν τη νεανική τους τρεχάλα από πάρτυ σε πάρτυ με μια δερμάτινη υπουργική καρέκλα. Παιδάκια του μπαμπά που δεν απωλέσαν το κληρονομικό δικαίωμα για αναρρίχηση στην εξουσία. Μαστραπάδες που αποκτήσαν πολιτική σκέψη κι είναι έτοιμοι για απλωτές. Ηγέτες στυλιζαρισμένοι ως λαϊκά παιδιά που ανεμίζουν το λάβαρο της ανιδιοτέλειας. Κομματόσκυλα που βλέπουν το δημόσιο χρήμα ως ιδιοκτησία απορώντας πως έμεινε τόσα χρόνια σε ξένα χέρια.
Η αυτοδυναμία δουλεύεται πολύ καιρό πριν τις εκλογές. Είναι στρατηγικό σχέδιο της άρχουσας τάξης. Επενδύει σε αυτήν το μέλλον της. Σε καιρούς κρίσης, που οι κατώτερες τάξεις είναι καζάνι που βράζει, στρατολογούν έναν ολόκληρο μηχανισμό από δημοσιογράφους, διαφημιστές, διανοούμενους, δασκάλους, παπάδες, πατριώτες και τους ρίχνουν στη μάχη. Στις εκλογές αυτές οι μάχες οδήγησαν σε λαμπρή νίκη. Και οι νίκες αυτές ξέρουμε όλοι τη λαίλαπα φέρνουν μαζί τους.
Κάθε φορά αλλάζει ο νονός και το όνομα, τα βαφτίσια είναι ίδια κι απαράλλακτα. Το ίδιο τελετουργικό αλλά το όνομα του βρέφους άλλο. Πότε το βαφτίζουμε εκσυγχρονισμό, πότε φιλελευθερισμό, πότε ευρωπαϊσμό και πάει λέγοντας. Αρκεί να υπάρχουν ψήγματα νέας ρητορείας. Κι ας μαλλιοτραβιούνται μέσα στα κόμματα σαν κοριτσόπουλα οι δελφίνοι και οι δελφίνες για τον γκόμενο της εξουσίας. Οικολογίες, πράσινη ανάπτυξη και άλλες παρδαλές πίπες στολίζουν τη πολιτική φρασεολογία. Ντόρος να γίνεται. Χαρτιά να γεμίζουν με λέξεις. Οθόνες να φωσφορίζουν από φλύαρες νευρωτικές σκύλες εκπαιδευμένες, με μάστερ, γλώσσες, σάλια και γνωριμίες. Και μπροστά ο σημαιάκιας, ο Έλλην λεβεντομαλάκας το δέκα της εκατό που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, που τα σπάει όλα από μαγκιά για ευχαρίστηση και επίδειξη. Ο Έλλην που έχει δάνεια, που παρκάρει τα βλαστάρια του σε μαμάδες και πεθερές. Ο Έλλην με τα πολλά κινητά που τάζει στο μειράκιο τέκνο του αμάξι αν περάσει στις πανελλαδικές. Ο Έλλην που καβαλά το πεζοδρόμιο με το γουρουνίσιο τζίπ. Ο Έλλην που βγάζει τα απωθημένα του στις Εθνικές. Προσπερνάει νταλίκες, τρέχει με 120 στις κατσικοπλαγιές, τεστοστερώνεται που ροβολάει καμμιά 500ρια μέτρα στο αντίθετο ρεύμα με το Χιουντάι του, χώνεται μπροστά σου για να αποφύγει μετωπική. Ο Έλλην που του χαϊδεύουν όλοι τ΄αυτιά που τον κολακεύουν με μαστοριά. Ο Έλλην, αυτή η θλιβερή καταπιεσμένη λατέρνα, ο ξεκούρδιστος μαμάκιας που παίρνει σβάρνα κι εμένα στο διάβα του. Ο Έλλην που γουστάρει το βάτεμα και καμαρώνει για τις επιλογές του. Ο Έλλην που έχει οιδιπόδειο με τους ηγέτες του και πανηγυρίζει βαρώντας άδειους ντενεκέδες.
Ο Γιώργος ο υιός του Αντρέα όπως ο Αριστομένης ο υιός του Μενελάου. Η άλλη Ελλάδα όμως που έχει για βασιλείς και πρίγκιπες τους ποιητές της μιλάει αληθινά. Όποιος έχει τη γενναιότητα ας την αφουγκραστεί. Ιδού ο Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης δια χειρός Καβάφη τόσο δραματικά επίκαιρος και τόσο απελπιστικά διαχρονικός.