![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI2aiphCoWSQbUfKHrXBlFU0dvbLLH8FST60HmGeRkNe2wbnMrDjVN2q2tsvZWWasbwV29wBOJL4lJqUkdGKShvoqZOVgd9W5vt9vQFUgdvZH8FLElBxb3c2RZTUUxxEPJUEXxRD8N6kI/s200/_+(1).jpg)
Οι άνθρωποι, έτσι, στηρίζονται μόνο στον εαυτό τους. Γίνονται ελεύθεροι παίκτες σε μια ανταγωνιστική αρένα σημαδεμένη από αμφίβολες, διφορούμενες σχέσεις. Η κοινωνική ζωή φτάνει να μοιάζει στην οικονομία, με τους ανθρώπους να βομβαρδίζονται από μηνύματα προσφοράς και ζήτησης μέσα σ’ ένα σύμπαν δυνητικών ευκαιριών.
Η δυνατότητα να επικοινωνεί κανείς με πολλά πρόσωπα ταυτοχρόνως φαίνεται να ενθαρρύνει την κατάτμηση των σχέσεων, την επιδίωξη να συνάπτει κανείς διαφορετικά είδη συναισθηματικών και/ή σεξουαλικών δεσμών με διαφορετικούς ανθρώπους το ίδιο χρονικό διάστημα.
Φαίνεται να ενθαρρύνει μια νοοτροπία κυνηγού της ευκαιρίας. Αν έχεις πολλές διαφορετικές επιλογές συνεχώς μπροστά σου και αν η τεχνολογία το κάνει εφικτό να περνάς από τη μια επιλογή στην άλλη, είναι φυσικό να αναπτύξεις τη νοοτροπία ενός αγοραστή που συγκρίνει προϊόντα και τιμές.
Φαίνεται επίσης να ευνοεί μια ατμόσφαιρα γενικής απογοήτευσης - με την κυριολεκτική έννοια της απώλειας της γοητείας. Τα ηθικά συστήματα, από τον καιρό των μεσαιωνικών ιπποτών μέχρι τους ερωτικούς ύμνους του Μπρους Σπρίνγκστιν, έχουν λειτουργήσει με τον ίδιο βασικό τρόπο. Παίρνουν άμεσα εγωιστικά ενδιαφέροντα και τα εμποτίζουν με υπερβατικά, πνευματικά νοήματα. Ο έρωτας γίνεται μια ιερή υπόθεση, μια πράξη αυτοθυσίας και ανιδιοτελούς αφοσίωσης.
Ομως, η χρησιμοθηρική νοοτροπία που ευνοείται από την τεχνολογία είναι διαβρωτική για την ποίηση και τη φαντασία. Ενα περικάλυμμα ειρωνικής αποστασιοποίησης απαιτείται για οποιονδήποτε θέλει να αντέξει στη βάναυση ανατροφοδότηση της αγοράς. Στον σημερινό κόσμο, η επιλογή ενός κινητού τηλεφώνου μπορεί να είναι πιο καθαγιασμένη πράξη από την επιλογή ενός ερωτικού παρτενέρ.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι νέοι άνθρωποι σήμερα είναι χειρότεροι ή πιο ρηχοί από τους νέους του παρελθόντος. Σημαίνει ότι έχουν λιγότερη βοήθεια. Οι άνθρωποι κάποτε ζούσαν μέσα σ’ ένα πλαίσιο κοινωνικής ύπαρξης που εκπαίδευε τα συναισθήματα, οδηγούσε το προσωρινό προς το μόνιμο και συνέδεε τις καθημερινές ορμές με υψηλότερες επιδιώξεις. Η συσσωρευμένη σοφία της κοινότητας στήριζε τα ζευγάρια καθώς προσπαθούσαν να κερδίσουν την αφοσίωση ο ένας του άλλου.
Σήμερα υπάρχουν πολύ λιγότεροι κανόνες που να καθοδηγούν με αυτό τον τρόπο. Η σημερινή τεχνολογία φαίνεται να απειλεί το είδος εκείνο της απαιτητικής και σταθερής αμοιβαιότητας που είναι το θεμέλιο της εμπιστοσύνης.
Πηγή: Καθημερινή / International Herald Tribune
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου