Ένα δέντρο που πληγώθηκε από στιχάκια υπερβολικής αγάπης!

Δεν είναι καιρός που βρέθηκα να κάθομαι απέναντι από ένα τεράστιο δέντρο. Είχα πραγματικά προσηλωθεί, αν σκεφτεί μάλιστα κανείς ότι φυτεύτηκε πριν από 2.400 χρόνια περίπου. Δεν ήταν όμως ένα τυχαίο δέντρο, αλλά ο πλάτανος του Ιπποκράτη. Ένας πλάτανος, στη σκιά του οποίου ο Ιπποκράτης δίδασκε την ιατρική στους μαθητές του. Στάθηκα κάμποση ώρα να το επεξεργαστώ, μα ήταν γεμάτο πληγές. Το πλήγωσαν κάτι άμυαλοι περαστικοί που σε κάθε τους πέρασμα, έτσι για πλάκα, λεηλατούν και καταστρέφουν και το παραμικρό ίχνος της ιστορίας μας. Δεν πρόκειται για ξέσπασμα, σίγουρα για ανοησία.
Δε φταίνε τα στιχάκια της υπερβολικής αγάπης, ούτε ο Κώστας που αγαπάει την Ελένη, δε φταίνε οι βωμολοχίες, αλλά ούτε τα συνθήματα για το ποδόσφαιρο, δε φταίνε τα σκουπίδια- εμείς φταίμε! Εμείς που δεν έχουμε παιδεία, που δε νοιαζόμαστε πια για τίποτα και για κανέναν, που χάσαμε κάθε ίχνος σεβασμού και ανθρωπιάς, που θάψαμε τις αξίες μας και τελικά μαζί θάψαμε και την ιστορία μας. Πλέον, σε κάθε ελληνικό μνημείο αναδύεται η παρακμή μας. Είναι λογικό όμως. Γιατί να νοιαστούμε για μια πέτρα, κι ας χρονολογείται από το 1.800, όταν πολύ απλά ο γείτονάς μας πέφτει κάτω και εμείς περνάμε από πάνω του, αντί να φιλοτιμηθούμε να τον βοηθήσουμε.

Ειλικρινά έχουμε πιάσει πάτο! Νευριάζω όμως, όταν θυμώνουμε που μας συγκρίνουν με το εξωτερικό και μας υποβιβάζουν. Δικαίως μας υποβαθμίζουν. Λυπάμαι, γιατί η Χώρα μας σήμερα σε αντίθεση με το χτες γίνεται γνωστή κατά κύριο λόγο μέσα από το Ζορμπά, τον μουσακά, το σουβλάκι και τα ξενύχτια. Και έπειτα θυμώνουμε…! Τι έχουμε κάνει για να αναδείξουμε τον τεράστιο ιστορικό μας πλούτο, τα μνημεία μας και τους αρχαιολογικούς μας χώρους; Σίγουρα η διαφορά είναι ότι έξω το ‘τίποτα’ το στολίζουν, το σέβονται και μ’ αυτόν τον τρόπο προκύπτει κάτι το μαγευτικό. Αλλά εμείς δυστυχώς δε θέλουμε πολλά κι έτσι τα στολίδια μας τα μετατρέπουμε σε τίποτα. Δεν πειράζει, είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Ας ασχοληθούμε λοιπόν με το ποιος αποχωρεί ή παραμένει στα διάφορα ριάλιτις που καθημερινά μας βομβαρδίζει η τηλεόραση, μιας κι αυτά είναι τα ενδιαφέροντα θέματα, μ’ αυτά προοδεύει ένας τόπος… κι ας ξεχάσουμε εκείνο το δέντρο. Το δέντρο που στέκεται χρόνια και χρόνια στη θέση του για να μας θυμίζει κάτι από την ιστορία μας, αλλά συνάμα να μας προσφέρει και υγεία. Εκείνο το δέντρο που εμείς οι νεοέλληνες δεν το εκτιμήσαμε και το πληγώσαμε. Στα ανθισμένα λουλούδια μας, λοιπόν, που τα προτιμούμε μαραμένα!
Ειρήνη- Πασκουαλίτα Κότσιφα