Μια μέρα ένα χελιδόνι, που λυπήθηκε τους ανθρώπους,
έκλεψε τη φωτιά από κάποιον που λεγόταν Τέγκρι και ζούσε
στον ουρανό. Αυτός θύμωσε και έριξε στο χελιδόνι ένα βέλος.
Από την οργή του όμως δε σημάδεψε καλά και πέτυχε το
χελιδόνι στην ουρά. Γι’ αυτό το λόγο, λένε, η ουρά των
χελιδονιών είναι σχισμένη στα δύο.
Έτσι οι άνθρωποι από ευγνωμοσύνη δεν κάνουν ποτέ κακό
στο χελιδόνι και το προστατεύουν. Πιστεύουν ακόμα και
σήμερα ότι το χελιδόνι φέρνει ευτυχία στο σπίτι που φτιάχνει
τη φωλιά του.
Στην Ευρώπη λένε, πως ένας τρυποφράχτης έφερε τη
φωτιά από τον ουρανό, αλλά, επειδή ανέβηκε πολύ ψηλά,
έκαψε όλα τα φτερά του. Τα άλλα πουλιά για να τον
ευχαριστήσουν έβγαλαν από ένα φτερό και του το πρόσφεραν.
Έτσι από τότε τα φτερά του τρυποφράχτη είναι πολύχρωμα.
Μόνο ένα πουλί δεν του έδωσε φτερό. Ήταν η κουκουβάγια.
Γι’ αυτό τα άλλα πουλιά δεν τη θέλουν κι εκείνη κρύβεται και βγαίνει μόνο τη νύχτα. Λένε επίσης πως αν κάποιο παιδί σκοτώσει τρυποφράχτη, θα πέσει κεραυνός στο σπίτι του.
Στην Αυστραλία υπάρχει ένας παρόμοιος μύθος. Και εδώ ένας μικροσκοπικός
τρυποφράχτης, έκλεψε ένα κλαδί από τις κουρούνες. Στο δρόμο όμως τσουρούφλισε την ουρά του, που έμεινε για πάντα κόκκινη!
Κάπου αλλού ένας παπαγάλος με κατακόκκινα φτερά κατεβαίνει στη γη και φέρνει τη φωτιά. Απ’ όλα αυτά καταλαβαίνουμε ότι η φωτιά πρέπει να ήρθε από τον ουρανό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου