Από το Μεσολόγγι στην Κάρπαθο και από την Ορεστιάδα στο Βάμο της Κρήτης ...και η Ιθάκη πουθενά...
Ίσως για τον Μπάροουζ εκείνο που μετρά να είναι «Ο δρόμος» και για τον Π. Βούλγαρη «Όλα να είναι δρόμος». Για τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς όμως, με το νέο νομοσχέδιο της κυρίας Διαμαντοπούλου, δεν είναι ένα σκυλάδικο του κάμπου ή η μικροαστική ζωή των Αμερικανών της δεκαετίας του 1960 που γίνεται παρανάλωμα του πυρός, αλλά η ίδια η ζωή τους και η δημόσια εκπαίδευση.
Αυτοί οι «απαίδευτοι και αμόρφωτοι», που κάνουν «αντιδημοκρατικές» καταλήψεις Μέσων Ενημέρωσης και κατασκηνώνουν ως άλλοι σύγχρονοι clochards έξω από τη Βουλή, έχουν όραμα (συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί τους) για την εκπαίδευση και «ώ τι τραγικό» διεκδικούν την εργασιακή και, κατʼ επέκταση, την προσωπική τους αποκατάσταση. Διεκδικούν, με λίγα λόγια, το δικαίωμα στη ζωή.
Συζήτηση με ΤΙΣ:
- Χαρά Λέλη, καθηγήτρια Πληροφορικής και μέλος του Συντονιστικού Ωρομισθίων
- Χρυσούλα Παπαγεωργίου, Φιλόλογο & πρόεδρο της Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ)
Την Συζήτηση ΣΥΝΤΟΝΙΖΟΥΝ: Βασίλης Ρόγγας, Δημήτρης Παπανικολόπουλος και Θανάσης Θεοδώρου - Χρυσούλα Παπαγεωργίου, Φιλόλογο & πρόεδρο της Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ)
Ερ.: Το αμέσως προηγούμενο χρονικό διάστημα και με αφορμή τον ακτιβισμό σας στα studio της ΕΡΤ έγινε μια προσπάθεια να παρουσιαστείτε ως μια ακραία μειοψηφία των αδιόριστων εκπαιδευτικών. Στα πλαίσια της αποσαφήνισης, θα θέλατε να μας αναφέρετε συνοπτικά το ιστορικό των συνδικαλιστικών σας χώρων;
Χαρά Λέλη: Το Συντονιστικό Ωρομισθίων υπήρξε λίγο ως πολύ μια αυθόρμητη κίνηση «από τα κάτω» και κάναμε την εμφάνισή μας για πρώτη φορά την περσινή χρονιά λίγο μετά το Δεκέμβρη. Οι «παρθενικές» μας εμφανίσεις έγιναν μέσω των παρεμβάσεών μας τόσο στο διοικητικό συμβούλιο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) όσο και της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ). Στόχος μας υπήρξε η έκφραση της φωνής των αφανών έως τότε αδιόριστων συναδέλφων μας στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών με τους οποίους και συνεργαζόμαστε. Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα, η παρουσία μας είναι σταθερή στα ΔΣ σε μια προσπάθεια συντονισμού και συμμετοχής στους αγώνες και τις διεκδικήσεις ολόκληρου του εκπαιδευτικού κόσμου.
Ερ.: Σε ένα εργασιακό κόσμο κατακερματισμένο σε ολόκληρο των Ελλαδικό χώρο πως καταφέρατε να συντονιστείτε μεταξύ σας;
Χαρά Λέλη: Όπως ανέφερα και αμέσως προηγουμένως πρόκειται για μια κίνηση αυθόρμητη και «από τα κάτω» που προκύπτει από την ανάγκη μας για συλλογική έκφραση. Στην αρχή, μέσω μιας ομάδας ανθρώπων με κοινά εργασιακά αδιέξοδα και ανάγκες, έγινε ένα κάλεσμα στο σύνολο των ωρομισθίων για να συντονίσουμε της δράση μας, αλλά και να αξιολογήσουμε τις ανάγκες και τα αδιέξοδά μας. Από εκεί και πέρα, και ιδιαίτερα εξαιτίας της ανάγκης μας για έκφραση, η κίνησή μας λειτούργησε με τη μορφή της χιονοστιβάδας που από συνέλευση σε συνέλευση γιγαντώνεται και εκφράζει ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των συναδέλφων μας. Το συντονιστικό μας είναι ανοικτό και αυτή τη στιγμή έχουμε καταφέρει να συγκροτήσουμε ζωντανές συνελεύσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Ηράκλειο, Πάτρα, και συνεχίζουμε. Πρόσφατα για παράδειγμα μάθαμε ότι συγκροτήθηκε και λειτούργησε συνέλευση στην Ξάνθη δίχως να γνωριζόμαστε προσωπικά.
Ερ.: Και η Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ);
Χρυσούλα Παπαγεωργίου: Η δική μας ιστορία είναι αρκετά παλαιότερη, καθώς η ημερομηνία γέννησής της Ένωσης είναι το 1981. Είναι ο ίδιος σύλλογος που έδωσε τις μεγάλες μάχες των αναπληρωτών του 1997 με το νόμο Αρσένη. Λειτουργούσε από εκείνη τη χρονική περίοδο έξαρσης των δραστηριοτήτων μας έως και το 2000, ενώ στη συνέχεια αδράνησε και αποφασίσαμε την ανασύστασή του πριν τρία χρόνια. Εφέτος κάναμε και τις πρώτες μας εκλογές. Αυτή τη στιγμή υπάρχουνε οργανωμένα παραρτήματα της Ένωσης με εσωτερικούς κανονισμούς και εγγεγραμμένα μέλη στα Γιάννενα, τη Θεσσαλονίκη, το Ναύπλιο, τα Χανιά, το Ρέθυμνο, τη Μυτιλήνη, το Βόλο και τη Δράμα. Μέλη της Ένωσης ωστόσο υπάρχουν πανελλαδικά.
Ερ.: Έχουμε αντιληφθεί ότι οι σχέσεις μεταξύ ΠΕΑΕ και συντονιστικού είναι πολύ καλές. Θα θέλατε να μας ενημερώσετε για τις μεταξύ σας σχέσεις, τον καταμερισμό ρόλων και αρμοδιοτήτων;
Χρυσούλα Παπαγεωργίου - Χαρά Λέλη: Έχουμε την αίσθηση ότι πλέον ταυτίζονται. Η διαφορά τους έγκειται στην κατανομή των αρμοδιοτήτων, καθώς το συντονιστικό έχει αναλάβει τη δουλειά του συντονισμού στους ωρομισθίους, ενώ η ΠΕΑΕ εμπεριέχει και συντονίζει το σύνολο της «αδιοριστίας» σε Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δε θα πρέπει άλλωστε να ξεχνιέται ότι στην κατηγορία της «αδιοριστίας» συμπεριλαμβάνονται τόσο οι ωρομίσθιοι και οι αναπληρωτές όσο και εκείνοι οι εκπαιδευτικοί που ενδιαφέρονται να αποκτήσουν πρόσβαση στα σχολεία ακόμη και εάν δεν μετρούν ώρες διδασκαλίας σε αυτά.
Ερ.: Οι δύο αυτές κινήσεις αποτελούν τις μόνες στο χώρο της εκπαίδευσης που εκφράζουν τους αδιόριστους και τους αναπληρωτές;
Χρυσούλα Παπαγεωργίου: Ναι, με μια συμπλήρωση, εκείνη της Ένωσης Αναπληρωτών Ελλάδος, η οποία είχε συγκροτηθεί το 2002, εάν δεν κάνω λάθος. Παρόλα αυτά και δίχως πρόθεση μομφής προς τους συναδέλφους, είναι μειοψηφική, ενώ παράλληλα έχει επιλέξει ένα διαφορετικό τρόπο διεκδίκησης από το δικό μας, που πέρα από τη θεσμική διεκδίκηση επιλέγει και δυναμικότερους τρόπους δράσης.
Ερ.: Με αφορμή την τελευταία σας πρόταση, όσοι είμαστε μέσα ή και έξω από το δικό σας εργασιακό χώρο ερχόμαστε αντιμέτωποι με ρεπερτόρια δράσης δυναμικότερα από ότι έως τώρα μας έχει συνηθίσει ο χώρος. Κορύφωση νομίζουμε αποτέλεσε η κίνησή σας στην ΕΡΤ. Σκέφτεστε να συνεχίσετε με αυτό τον τρόπο;
Χαρά Λέλη: Υπάρχουν δύο επίπεδα δράσης στα οποία και δραστηριοποιούμαστε. Το πρώτο, που αποτελεί και το βασικότερο για εμάς, είναι εκείνο της μαζικής παρέμβασης στους συναδέλφους μας, μέσα και έξω από τα σχολεία, και ασφαλώς των κάθε είδους κινητοποιήσεων μας, από τη θεσμική παρέμβαση και τις συνελεύσεις έως την πορεία και την διαδήλωση. Από εκεί και πέρα το στοιχείο του ακτιβισμού προκύπτει ως αναγκαιότητα, καθώς βιώνουμε την περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό από την πλευρά των κυρίαρχων Μέσων Ενημέρωσης σε αγαστή συνεργασία με το Υπουργείο. Πιο συγκεκριμένα τώρα για την περίπτωση της ΕΡΤ, θα πρέπει επιτέλους να ακουστεί ότι βιώσαμε τον απόλυτο αποκλεισμό από τα δημόσια μέσα ενημέρωσης στα οποία δικαιωματικά ως Έλληνες πολίτες και φορολογούμενοι δικαιούμαστε πρόσβαση. Κάθε μας κίνηση, ενέργεια, κείμενο, φροντίζαμε να αποστέλλονται με δελτία τύπου προς κάθε ενδιαφερόμενο και μέσο ενημέρωσης. Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι ακόμη και ο πρώτος μας ακτιβισμός στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού με αφορμή την βράβευση των «καινοτόμων» εκπαιδευτικών είχε ως αφορμή τον επί ένα χρόνο αποκλεισμό μας από συνάντηση με την ηγεσία του Υπουργείο Εκπαίδευσης. Παρά τα συνεχή μας υπομνήματα και αιτήματα, κάτι αντίστοιχο συνέβη και στη ΝΕΤ, όπου πλέον αγανακτισμένοι από την επιδεικτική αδιαφορία της απέναντί μας πήραμε την πρωτοβουλία να συναντήσουμε την υπουργό από μόνοι μας. Κανείς δεν είχε την πρόθεση κατάληψης της ΝΕΤ. Φτάσαμε στα κτίρια της δημόσιας τηλεόρασης όχι εν κρυπτώ, αλλά αφού πρώτα είχαμε ενημερώσει τους πάντες με δελτία τύπου για την απαίτησή μας να συμμετάσχουμε σε μια συζήτηση, να ακουστούν επιτέλους και οι δικές μας φωνές, στη δημόσια τηλεόραση με την υπουργό για θέμα που αφορά στις ζωές μας. Εκεί λοιπόν, και αφού μπήκαμε συλλογικά από το ισόγειο, συναντήσαμε στον πρώτο όροφο τα ΜΑΤ και δεχθήκαμε την αναίτια και άγρια επίθεσή τους με αποτέλεσμα και τη δική μας κίνηση για κατάληψη του στούντιο των ειδήσεων, όπου και απαιτήσαμε να διαβαστεί κείμενό μας.
Ερ.: Θέλοντας να μη σταθούμε μονάχα στην περίπτωση αυτή αλλά στοχεύοντας σε μια ευρύτερη ενημέρωση για τις απόψεις και τις θέσεις των κινήσεών σας, που αναπόφευκτα συνδέονται με την συγκυρία στα εκπαιδευτικά και το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία όσο και με τις ευρύτερες παρεμβάσεις της κυβέρνησης στο κοινωνικό πεδίο, ποια είναι η άποψή σας για το νέο νομοσχέδιο αλλά και τις ευρύτερες ρυθμίσεις και τις επιπτώσεις τους στον χώρο της εκπαίδευσης;
Χαρά Λέλη: Εκείνο που εμείς αντιμετωπίζουμε ως ωρομίσθιοι και αναπληρωτές είναι ουσιαστικά τον πλήρη αποκλεισμό μας από το χώρο της εκπαίδευσης και του διορισμού. Έως τώρα οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί είχαμε αναπτύξει μια στρατηγική συγκέντρωσης μορίων με στόχο εν τέλει τον διορισμό μας. Ένας ωρομίσθιος εκπαιδευτικός, για παράδειγμα, και προκειμένου να συγκεντρώσει τα μόρια των ωρών προϋπηρεσίας, δουλεύει για ελάχιστα χρήματα, χρήματα που δεν καλύπτουν καν τα έξοδα των μετακινήσεων και της διαμονής του. Αμειβόμαστε με 350 ευρώ το μήνα, χρήματα τα οποία μας καταβάλλονται ανά τρίμηνο - τετράμηνο ή και εξάμηνο, ανάλογα με τις ορέξεις ή τις πιστώσεις του υπουργείου. Με το νέο νομοσχέδιο, όλη αυτή η προσπάθεια και το κόστος ζωής πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων, καθώς πλέον μας οδηγεί σε ένα κυνήγι χαρτιών και πιστοποιητικών από μεταπτυχιακά και διδακτορικά έως ξένες γλώσσες και ECDL, που πολλαπλασιάζονται με μια συγκεκριμένη ποσόστωση. Επιπλέον, πάνω σε όλα αυτά έρχεται και κάθεται ως προϋπόθεση το πιστοποιητικό εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής επάρκειας.
Μας λέει δηλαδή ότι τόσο καιρό σας κρίναμε ικανούς να διδάξετε τα παιδιά μας ως ευέλικτο και φτηνό εργατικό δυναμικό, αλλά για να γίνεται μόνιμοι θα πρέπει πρώτα να πιστοποιήσουμε αυτή σας την ικανότητα! Πρόκειται για την πλήρη αντίφαση. Λες και ένα παιδί βλέπει το δάσκαλό του ως μόνιμο και ικανό διδακτικά ή ανεπαρκή ωρομίσθιο και όχι ως δάσκαλο από τον οποίο περιμένει και απαιτεί να μάθει! Επιπρόσθετα ο ΑΣΕΠ αλλάζει εντελώς μορφή, καθώς πλέον θα γίνεται δίχως προκηρυγμένες θέσεις αφήνοντάς μας μετέωρους και ανασφαλείς για τον διορισμό μας ανεξάρτητα από την όποια επιτυχία μας σε έναν επίσημο θεσμό αξιολόγησης. Είμαστε συνολικά 25.648 συνάδελφοι με προϋπηρεσία αυτή τη στιγμή στα σχολεία και με τις νέες ρυθμίσεις υποβάθμισης της δημόσια εκπαίδευσης αφηνόμαστε στην μοίρα της μόνιμης αβεβαιότητας για το μέλλον μας.
Ερ.: Εσείς από την πλευρά σας τι διεκδικείτε; Να διοριστείτε όλοι; και εάν ναι, με ποιον τρόπο; Ποιο θα ήταν το ενδεδειγμένο και βιώσιμο μοντέλο διορισμών; Ποιο είναι ουσιαστικά το επίδικο των διεκδικήσεων σας και η βασική σας στοχοθεσία;
Χρυσούλα Παπαγεωργίου: Υπάρχουν δύο πράγματα με τα οποία μπορεί κανείς να απαντήσει στα εύλογα ερωτήματά σας. Καταρχήν, θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι δεν μπορούμε καν να μπούμε στη συζήτηση για τον τρόπο διορισμού, εάν πρώτα δεν αποσαφηνίσουμε και δεν καταλήξουμε στο μοντέλο σχολείου το οποίο θέλουμε για τους κατοίκους αυτής της χώρας. Το σχολείο των 30 μαθητών ανά τάξη και το κλείσιμο των περιφερειακών σχολείων που προωθείται με το νομοσχέδιο για τη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας, το σχολείο το οποίο φορτώνει τους μόνιμους συναδέλφους με πεντάωρες υπηρεσίες και με διάρκεια εργάσιμου βίου τουλάχιστον εξοντωτική, σαφώς μας οδηγεί σε μια διαδικασία απεμπλοκής από το σύνολο της «αδιοριστίας», αλλά και σαφούς υποβάθμισης της δημόσιας και δωρεάν παρεχόμενης εκπαίδευσης, αναπαράγοντας και διευρύνοντας ουσιαστικά κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις μεταξύ των κατοίκων της Ελλάδας.
Το όλο ζήτημα για εμάς δεν τίθεται στο θέμα του τρόπου διορισμού, αλλά στον αριθμό των διορισμών. Η βασική μας διεκδίκηση, και αυτό είναι ξεκάθαρο σε όλα μας τα κείμενα και υπομνήματα, είναι στους άμεσους και μαζικούς διορισμούς για ένα σχολείο δημοκρατικό, επαρκές και εποικοδομητικό για τους μαθητές του. Διεκδικούμε ένα σχολείο με αντισταθμιστικά προγράμματα, που θα εξασφαλίζει την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ισοτιμία μεταξύ των μαθητών του ασχέτως του τόπου καταγωγής ή του κοινωνικοοικονομικού περιβάλλοντος από το οποίο προέρχονται. Εφόσον λυθεί το ζήτημα αυτό μπορούμε να συζητήσουμε και τον τρόπο διορισμού. Για εμάς πρόκειται για απαραίτητη προϋπόθεση. Σας υπενθυμίζω ότι τον περασμένο Σεπτέμβρη, αλλά και τελευταία το Μάρτη το υπουργείο έστειλε εγκύκλιους στα σχολεία με βάση τις οποίες καταργείται τελείως η πρόσθετη διδακτική στήριξη στα λύκεια και η ενισχυτική διδασκαλία στα γυμνάσια. Τα «φροντιστηριακά» μαθήματα που είχε το ίδιο το δημόσιο σχολείο για να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών από τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα καταργήθηκαν, ενώ από του χρόνου τα παιδιά θα στοιβάζονται ανά 30 στις αίθουσες. Αυτή είναι η εκπαίδευση που ετοιμάζει η κυβέρνηση μέσω της κυρίας Διαμαντοπούλου και του νέου νομοσχέδιου για τα παιδιά αυτής της κοινωνίας. Για ποιους διορισμούς λοιπόν να μιλήσουμε; Το 23ο Γυμνάσιο στους Αμπελοκήπους στο οποίο εργάζομαι διδάσκει γερμανικά στους μαθητές του στην αίθουσα εκδηλώσεων με δύο παραβάν δεξιά και αριστερά, καθώς δεν επαρκούν οι αίθουσες για την ομαλή του λειτουργία. Αυτό είναι το νέο δυναμικό και διαδραστικό σχολείο της κυρίας Διαμαντοπούλου. Όσο για τον τρόπο διορισμού, εκείνο που εμείς ζητάμε είναι η, κατά την άποψή μας, αντικειμενικότερη διαδικασία επιλογής. Και τι θα ήταν το αντικειμενικότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση; το έτος πτυχίου και η προϋπηρεσία. Τα δύο αυτά στοιχεία θα μπορούσαν να ορίζουν τον τρόπο με τον οποίο μπαίνουν οι εκπαιδευτικοί στη δημόσια εκπαίδευση.
Ερ.: Αναφέρεστε, δηλαδή, στην επιστροφή της επετηρίδας του παρελθόντος ή σε κάποια μορφή τέτοιου τύπου συστήματος και αυτό παρά την ευρύτατη αποδοχή της διαδικασίας του ΑΣΕΠ από την Ελληνική κοινωνία.
Χρυσούλα Παπαγεωργίου: Ναι ασφαλώς, γιατί η επετηρίδα σου εξασφάλιζε ότι κάποια στιγμή θα διοριστείς. Ασφαλώς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι είχαμε χρόνους αναμονής έως και 20 χρόνια, αλλά αυτό είχε και έχει άμεση σχέση με τον αριθμό των διορισμών και την ολοένα αυξανόμενη περικοπή τους, σας αναφέρουμε ότι το 1997 είχαμε γύρω στους 10.000 διορισμούς το χρόνο, ενώ στον τελευταίο ΑΣΕΠ που γίνεται για διορισμούς διετίας είχαμε 6.600 κάτι θέσεις, δηλαδή 3.300 θέσεις ανά έτος, εάν θυμάμαι καλά. Με την κατάργηση της επετηρίδας και την εφαρμογή του ΑΣΕΠ επήλθε και η πλήρης απαξίωση των πτυχίων μας, αφού πλέον αυτό δε μας εξασφαλίζει τίποτε άλλο από το δικαίωμα συμμετοχής στο διαγωνισμό. Όπως προανέφερε και η συνάδελφος, με το νέο σύστημα διορισμών και τη νέα μορφή του ΑΣΕΠ τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα αφού ο διαγωνισμός μετατρέπεται ουσιαστικά σε ένα τεστ δεξιοτήτων που προστίθεται σε μια σειρά άλλων «προσόντων». Το πτυχίο μας πλέον χάνει εντελώς την αξία του και δεν κατοχυρώνει κανένα επιστημονικό ή επαγγελματικό δικαίωμα, ενώ αποσυνδέεται πλήρως από τον κλάδο της δημόσιας εκπαίδευσης.
Ερ.: Κλείνοντας θα θέλατε να μας πείτε τι προγραμματίζεται από εδώ και πέρα;
Χαρά Λέλη: Συμμετοχή στις απεργίες, συμμετοχή στους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες. Πιο συγκεκριμένα, στο δικό μας χώρο έχουμε να δώσουμε τρεις μεγάλες μάχες, που συνδέονται άμεσα με το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία, τόσο έως τον Ιούνιο, που κλείνει η φετινή σχολική χρονιά, όσο και από Σεπτέμβρη. Η πρώτη μάχη συνδέεται με το μπλοκάρισμα της λεγόμενης και ως «αυτοαξιολόγησης» και των σχετικών εγκυκλίων που έχουνε ήδη φθάσει στα σχολεία. Η δεύτερη μάχη αφορά στην παρέμβασή μας στον υπολογισμό του αριθμού των κενών και των διορισμών που απαιτούνται για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών της δημόσιας εκπαίδευσης με βάση τα τμήματα των 15 μαθητών στο νηπιαγωγείο, των 20 μαθητών στο Δημοτικό, των 25 στη Δευτεροβάθμια και δώδεκα στην κατεύθυνση του Λυκείου. Με λίγα λόγια, όπως ήτανε διαμορφωμένοι έως τώρα οι αριθμοί. Τέλος, με το μπλοκάρισμα του πιστοποιητικού παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας. Από εκεί και πέρα συνεχίζουμε ασφαλώς σε συνεργασία με ΟΛΜΕ και ΔΟΕ και κυρίως με τους διδασκαλικούς συλλόγους και τις ΕΛΜΕ, με τα πρωτοβάθμια σωματεία δηλαδή και τα ΔΣ. Σημειώνουμε ότι για εμάς το να μην εφαρμοστεί το πιστοποιητικό παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας είναι εξαιρετικά καίριο, αφού ήδη έχει ξεκινήσει να δημιουργείται μια βιομηχανία παροχής πιστοποιητικών τόσο από δημόσιους όσο και από ιδιωτικούς φορείς που πατάνε στις ανάγκες των συναδέλφων μας με στόχο το κέρδος.
Χαρά Λέλη: Όπως ανέφερα και αμέσως προηγουμένως πρόκειται για μια κίνηση αυθόρμητη και «από τα κάτω» που προκύπτει από την ανάγκη μας για συλλογική έκφραση. Στην αρχή, μέσω μιας ομάδας ανθρώπων με κοινά εργασιακά αδιέξοδα και ανάγκες, έγινε ένα κάλεσμα στο σύνολο των ωρομισθίων για να συντονίσουμε της δράση μας, αλλά και να αξιολογήσουμε τις ανάγκες και τα αδιέξοδά μας. Από εκεί και πέρα, και ιδιαίτερα εξαιτίας της ανάγκης μας για έκφραση, η κίνησή μας λειτούργησε με τη μορφή της χιονοστιβάδας που από συνέλευση σε συνέλευση γιγαντώνεται και εκφράζει ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των συναδέλφων μας. Το συντονιστικό μας είναι ανοικτό και αυτή τη στιγμή έχουμε καταφέρει να συγκροτήσουμε ζωντανές συνελεύσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Ηράκλειο, Πάτρα, και συνεχίζουμε. Πρόσφατα για παράδειγμα μάθαμε ότι συγκροτήθηκε και λειτούργησε συνέλευση στην Ξάνθη δίχως να γνωριζόμαστε προσωπικά.
Ερ.: Και η Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ);
Χρυσούλα Παπαγεωργίου: Η δική μας ιστορία είναι αρκετά παλαιότερη, καθώς η ημερομηνία γέννησής της Ένωσης είναι το 1981. Είναι ο ίδιος σύλλογος που έδωσε τις μεγάλες μάχες των αναπληρωτών του 1997 με το νόμο Αρσένη. Λειτουργούσε από εκείνη τη χρονική περίοδο έξαρσης των δραστηριοτήτων μας έως και το 2000, ενώ στη συνέχεια αδράνησε και αποφασίσαμε την ανασύστασή του πριν τρία χρόνια. Εφέτος κάναμε και τις πρώτες μας εκλογές. Αυτή τη στιγμή υπάρχουνε οργανωμένα παραρτήματα της Ένωσης με εσωτερικούς κανονισμούς και εγγεγραμμένα μέλη στα Γιάννενα, τη Θεσσαλονίκη, το Ναύπλιο, τα Χανιά, το Ρέθυμνο, τη Μυτιλήνη, το Βόλο και τη Δράμα. Μέλη της Ένωσης ωστόσο υπάρχουν πανελλαδικά.
Ερ.: Έχουμε αντιληφθεί ότι οι σχέσεις μεταξύ ΠΕΑΕ και συντονιστικού είναι πολύ καλές. Θα θέλατε να μας ενημερώσετε για τις μεταξύ σας σχέσεις, τον καταμερισμό ρόλων και αρμοδιοτήτων;
Χρυσούλα Παπαγεωργίου - Χαρά Λέλη: Έχουμε την αίσθηση ότι πλέον ταυτίζονται. Η διαφορά τους έγκειται στην κατανομή των αρμοδιοτήτων, καθώς το συντονιστικό έχει αναλάβει τη δουλειά του συντονισμού στους ωρομισθίους, ενώ η ΠΕΑΕ εμπεριέχει και συντονίζει το σύνολο της «αδιοριστίας» σε Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δε θα πρέπει άλλωστε να ξεχνιέται ότι στην κατηγορία της «αδιοριστίας» συμπεριλαμβάνονται τόσο οι ωρομίσθιοι και οι αναπληρωτές όσο και εκείνοι οι εκπαιδευτικοί που ενδιαφέρονται να αποκτήσουν πρόσβαση στα σχολεία ακόμη και εάν δεν μετρούν ώρες διδασκαλίας σε αυτά.
Ερ.: Οι δύο αυτές κινήσεις αποτελούν τις μόνες στο χώρο της εκπαίδευσης που εκφράζουν τους αδιόριστους και τους αναπληρωτές;
Χρυσούλα Παπαγεωργίου: Ναι, με μια συμπλήρωση, εκείνη της Ένωσης Αναπληρωτών Ελλάδος, η οποία είχε συγκροτηθεί το 2002, εάν δεν κάνω λάθος. Παρόλα αυτά και δίχως πρόθεση μομφής προς τους συναδέλφους, είναι μειοψηφική, ενώ παράλληλα έχει επιλέξει ένα διαφορετικό τρόπο διεκδίκησης από το δικό μας, που πέρα από τη θεσμική διεκδίκηση επιλέγει και δυναμικότερους τρόπους δράσης.
Ερ.: Με αφορμή την τελευταία σας πρόταση, όσοι είμαστε μέσα ή και έξω από το δικό σας εργασιακό χώρο ερχόμαστε αντιμέτωποι με ρεπερτόρια δράσης δυναμικότερα από ότι έως τώρα μας έχει συνηθίσει ο χώρος. Κορύφωση νομίζουμε αποτέλεσε η κίνησή σας στην ΕΡΤ. Σκέφτεστε να συνεχίσετε με αυτό τον τρόπο;
Χαρά Λέλη: Υπάρχουν δύο επίπεδα δράσης στα οποία και δραστηριοποιούμαστε. Το πρώτο, που αποτελεί και το βασικότερο για εμάς, είναι εκείνο της μαζικής παρέμβασης στους συναδέλφους μας, μέσα και έξω από τα σχολεία, και ασφαλώς των κάθε είδους κινητοποιήσεων μας, από τη θεσμική παρέμβαση και τις συνελεύσεις έως την πορεία και την διαδήλωση. Από εκεί και πέρα το στοιχείο του ακτιβισμού προκύπτει ως αναγκαιότητα, καθώς βιώνουμε την περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό από την πλευρά των κυρίαρχων Μέσων Ενημέρωσης σε αγαστή συνεργασία με το Υπουργείο. Πιο συγκεκριμένα τώρα για την περίπτωση της ΕΡΤ, θα πρέπει επιτέλους να ακουστεί ότι βιώσαμε τον απόλυτο αποκλεισμό από τα δημόσια μέσα ενημέρωσης στα οποία δικαιωματικά ως Έλληνες πολίτες και φορολογούμενοι δικαιούμαστε πρόσβαση. Κάθε μας κίνηση, ενέργεια, κείμενο, φροντίζαμε να αποστέλλονται με δελτία τύπου προς κάθε ενδιαφερόμενο και μέσο ενημέρωσης. Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι ακόμη και ο πρώτος μας ακτιβισμός στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού με αφορμή την βράβευση των «καινοτόμων» εκπαιδευτικών είχε ως αφορμή τον επί ένα χρόνο αποκλεισμό μας από συνάντηση με την ηγεσία του Υπουργείο Εκπαίδευσης. Παρά τα συνεχή μας υπομνήματα και αιτήματα, κάτι αντίστοιχο συνέβη και στη ΝΕΤ, όπου πλέον αγανακτισμένοι από την επιδεικτική αδιαφορία της απέναντί μας πήραμε την πρωτοβουλία να συναντήσουμε την υπουργό από μόνοι μας. Κανείς δεν είχε την πρόθεση κατάληψης της ΝΕΤ. Φτάσαμε στα κτίρια της δημόσιας τηλεόρασης όχι εν κρυπτώ, αλλά αφού πρώτα είχαμε ενημερώσει τους πάντες με δελτία τύπου για την απαίτησή μας να συμμετάσχουμε σε μια συζήτηση, να ακουστούν επιτέλους και οι δικές μας φωνές, στη δημόσια τηλεόραση με την υπουργό για θέμα που αφορά στις ζωές μας. Εκεί λοιπόν, και αφού μπήκαμε συλλογικά από το ισόγειο, συναντήσαμε στον πρώτο όροφο τα ΜΑΤ και δεχθήκαμε την αναίτια και άγρια επίθεσή τους με αποτέλεσμα και τη δική μας κίνηση για κατάληψη του στούντιο των ειδήσεων, όπου και απαιτήσαμε να διαβαστεί κείμενό μας.
Ερ.: Θέλοντας να μη σταθούμε μονάχα στην περίπτωση αυτή αλλά στοχεύοντας σε μια ευρύτερη ενημέρωση για τις απόψεις και τις θέσεις των κινήσεών σας, που αναπόφευκτα συνδέονται με την συγκυρία στα εκπαιδευτικά και το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία όσο και με τις ευρύτερες παρεμβάσεις της κυβέρνησης στο κοινωνικό πεδίο, ποια είναι η άποψή σας για το νέο νομοσχέδιο αλλά και τις ευρύτερες ρυθμίσεις και τις επιπτώσεις τους στον χώρο της εκπαίδευσης;
Χαρά Λέλη: Εκείνο που εμείς αντιμετωπίζουμε ως ωρομίσθιοι και αναπληρωτές είναι ουσιαστικά τον πλήρη αποκλεισμό μας από το χώρο της εκπαίδευσης και του διορισμού. Έως τώρα οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί είχαμε αναπτύξει μια στρατηγική συγκέντρωσης μορίων με στόχο εν τέλει τον διορισμό μας. Ένας ωρομίσθιος εκπαιδευτικός, για παράδειγμα, και προκειμένου να συγκεντρώσει τα μόρια των ωρών προϋπηρεσίας, δουλεύει για ελάχιστα χρήματα, χρήματα που δεν καλύπτουν καν τα έξοδα των μετακινήσεων και της διαμονής του. Αμειβόμαστε με 350 ευρώ το μήνα, χρήματα τα οποία μας καταβάλλονται ανά τρίμηνο - τετράμηνο ή και εξάμηνο, ανάλογα με τις ορέξεις ή τις πιστώσεις του υπουργείου. Με το νέο νομοσχέδιο, όλη αυτή η προσπάθεια και το κόστος ζωής πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων, καθώς πλέον μας οδηγεί σε ένα κυνήγι χαρτιών και πιστοποιητικών από μεταπτυχιακά και διδακτορικά έως ξένες γλώσσες και ECDL, που πολλαπλασιάζονται με μια συγκεκριμένη ποσόστωση. Επιπλέον, πάνω σε όλα αυτά έρχεται και κάθεται ως προϋπόθεση το πιστοποιητικό εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής επάρκειας.
Μας λέει δηλαδή ότι τόσο καιρό σας κρίναμε ικανούς να διδάξετε τα παιδιά μας ως ευέλικτο και φτηνό εργατικό δυναμικό, αλλά για να γίνεται μόνιμοι θα πρέπει πρώτα να πιστοποιήσουμε αυτή σας την ικανότητα! Πρόκειται για την πλήρη αντίφαση. Λες και ένα παιδί βλέπει το δάσκαλό του ως μόνιμο και ικανό διδακτικά ή ανεπαρκή ωρομίσθιο και όχι ως δάσκαλο από τον οποίο περιμένει και απαιτεί να μάθει! Επιπρόσθετα ο ΑΣΕΠ αλλάζει εντελώς μορφή, καθώς πλέον θα γίνεται δίχως προκηρυγμένες θέσεις αφήνοντάς μας μετέωρους και ανασφαλείς για τον διορισμό μας ανεξάρτητα από την όποια επιτυχία μας σε έναν επίσημο θεσμό αξιολόγησης. Είμαστε συνολικά 25.648 συνάδελφοι με προϋπηρεσία αυτή τη στιγμή στα σχολεία και με τις νέες ρυθμίσεις υποβάθμισης της δημόσια εκπαίδευσης αφηνόμαστε στην μοίρα της μόνιμης αβεβαιότητας για το μέλλον μας.
Ερ.: Εσείς από την πλευρά σας τι διεκδικείτε; Να διοριστείτε όλοι; και εάν ναι, με ποιον τρόπο; Ποιο θα ήταν το ενδεδειγμένο και βιώσιμο μοντέλο διορισμών; Ποιο είναι ουσιαστικά το επίδικο των διεκδικήσεων σας και η βασική σας στοχοθεσία;
Χρυσούλα Παπαγεωργίου: Υπάρχουν δύο πράγματα με τα οποία μπορεί κανείς να απαντήσει στα εύλογα ερωτήματά σας. Καταρχήν, θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι δεν μπορούμε καν να μπούμε στη συζήτηση για τον τρόπο διορισμού, εάν πρώτα δεν αποσαφηνίσουμε και δεν καταλήξουμε στο μοντέλο σχολείου το οποίο θέλουμε για τους κατοίκους αυτής της χώρας. Το σχολείο των 30 μαθητών ανά τάξη και το κλείσιμο των περιφερειακών σχολείων που προωθείται με το νομοσχέδιο για τη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας, το σχολείο το οποίο φορτώνει τους μόνιμους συναδέλφους με πεντάωρες υπηρεσίες και με διάρκεια εργάσιμου βίου τουλάχιστον εξοντωτική, σαφώς μας οδηγεί σε μια διαδικασία απεμπλοκής από το σύνολο της «αδιοριστίας», αλλά και σαφούς υποβάθμισης της δημόσιας και δωρεάν παρεχόμενης εκπαίδευσης, αναπαράγοντας και διευρύνοντας ουσιαστικά κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις μεταξύ των κατοίκων της Ελλάδας.
Το όλο ζήτημα για εμάς δεν τίθεται στο θέμα του τρόπου διορισμού, αλλά στον αριθμό των διορισμών. Η βασική μας διεκδίκηση, και αυτό είναι ξεκάθαρο σε όλα μας τα κείμενα και υπομνήματα, είναι στους άμεσους και μαζικούς διορισμούς για ένα σχολείο δημοκρατικό, επαρκές και εποικοδομητικό για τους μαθητές του. Διεκδικούμε ένα σχολείο με αντισταθμιστικά προγράμματα, που θα εξασφαλίζει την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ισοτιμία μεταξύ των μαθητών του ασχέτως του τόπου καταγωγής ή του κοινωνικοοικονομικού περιβάλλοντος από το οποίο προέρχονται. Εφόσον λυθεί το ζήτημα αυτό μπορούμε να συζητήσουμε και τον τρόπο διορισμού. Για εμάς πρόκειται για απαραίτητη προϋπόθεση. Σας υπενθυμίζω ότι τον περασμένο Σεπτέμβρη, αλλά και τελευταία το Μάρτη το υπουργείο έστειλε εγκύκλιους στα σχολεία με βάση τις οποίες καταργείται τελείως η πρόσθετη διδακτική στήριξη στα λύκεια και η ενισχυτική διδασκαλία στα γυμνάσια. Τα «φροντιστηριακά» μαθήματα που είχε το ίδιο το δημόσιο σχολείο για να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών από τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα καταργήθηκαν, ενώ από του χρόνου τα παιδιά θα στοιβάζονται ανά 30 στις αίθουσες. Αυτή είναι η εκπαίδευση που ετοιμάζει η κυβέρνηση μέσω της κυρίας Διαμαντοπούλου και του νέου νομοσχέδιου για τα παιδιά αυτής της κοινωνίας. Για ποιους διορισμούς λοιπόν να μιλήσουμε; Το 23ο Γυμνάσιο στους Αμπελοκήπους στο οποίο εργάζομαι διδάσκει γερμανικά στους μαθητές του στην αίθουσα εκδηλώσεων με δύο παραβάν δεξιά και αριστερά, καθώς δεν επαρκούν οι αίθουσες για την ομαλή του λειτουργία. Αυτό είναι το νέο δυναμικό και διαδραστικό σχολείο της κυρίας Διαμαντοπούλου. Όσο για τον τρόπο διορισμού, εκείνο που εμείς ζητάμε είναι η, κατά την άποψή μας, αντικειμενικότερη διαδικασία επιλογής. Και τι θα ήταν το αντικειμενικότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση; το έτος πτυχίου και η προϋπηρεσία. Τα δύο αυτά στοιχεία θα μπορούσαν να ορίζουν τον τρόπο με τον οποίο μπαίνουν οι εκπαιδευτικοί στη δημόσια εκπαίδευση.
Ερ.: Αναφέρεστε, δηλαδή, στην επιστροφή της επετηρίδας του παρελθόντος ή σε κάποια μορφή τέτοιου τύπου συστήματος και αυτό παρά την ευρύτατη αποδοχή της διαδικασίας του ΑΣΕΠ από την Ελληνική κοινωνία.
Χρυσούλα Παπαγεωργίου: Ναι ασφαλώς, γιατί η επετηρίδα σου εξασφάλιζε ότι κάποια στιγμή θα διοριστείς. Ασφαλώς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι είχαμε χρόνους αναμονής έως και 20 χρόνια, αλλά αυτό είχε και έχει άμεση σχέση με τον αριθμό των διορισμών και την ολοένα αυξανόμενη περικοπή τους, σας αναφέρουμε ότι το 1997 είχαμε γύρω στους 10.000 διορισμούς το χρόνο, ενώ στον τελευταίο ΑΣΕΠ που γίνεται για διορισμούς διετίας είχαμε 6.600 κάτι θέσεις, δηλαδή 3.300 θέσεις ανά έτος, εάν θυμάμαι καλά. Με την κατάργηση της επετηρίδας και την εφαρμογή του ΑΣΕΠ επήλθε και η πλήρης απαξίωση των πτυχίων μας, αφού πλέον αυτό δε μας εξασφαλίζει τίποτε άλλο από το δικαίωμα συμμετοχής στο διαγωνισμό. Όπως προανέφερε και η συνάδελφος, με το νέο σύστημα διορισμών και τη νέα μορφή του ΑΣΕΠ τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα αφού ο διαγωνισμός μετατρέπεται ουσιαστικά σε ένα τεστ δεξιοτήτων που προστίθεται σε μια σειρά άλλων «προσόντων». Το πτυχίο μας πλέον χάνει εντελώς την αξία του και δεν κατοχυρώνει κανένα επιστημονικό ή επαγγελματικό δικαίωμα, ενώ αποσυνδέεται πλήρως από τον κλάδο της δημόσιας εκπαίδευσης.
Ερ.: Κλείνοντας θα θέλατε να μας πείτε τι προγραμματίζεται από εδώ και πέρα;
Χαρά Λέλη: Συμμετοχή στις απεργίες, συμμετοχή στους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες. Πιο συγκεκριμένα, στο δικό μας χώρο έχουμε να δώσουμε τρεις μεγάλες μάχες, που συνδέονται άμεσα με το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία, τόσο έως τον Ιούνιο, που κλείνει η φετινή σχολική χρονιά, όσο και από Σεπτέμβρη. Η πρώτη μάχη συνδέεται με το μπλοκάρισμα της λεγόμενης και ως «αυτοαξιολόγησης» και των σχετικών εγκυκλίων που έχουνε ήδη φθάσει στα σχολεία. Η δεύτερη μάχη αφορά στην παρέμβασή μας στον υπολογισμό του αριθμού των κενών και των διορισμών που απαιτούνται για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών της δημόσιας εκπαίδευσης με βάση τα τμήματα των 15 μαθητών στο νηπιαγωγείο, των 20 μαθητών στο Δημοτικό, των 25 στη Δευτεροβάθμια και δώδεκα στην κατεύθυνση του Λυκείου. Με λίγα λόγια, όπως ήτανε διαμορφωμένοι έως τώρα οι αριθμοί. Τέλος, με το μπλοκάρισμα του πιστοποιητικού παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας. Από εκεί και πέρα συνεχίζουμε ασφαλώς σε συνεργασία με ΟΛΜΕ και ΔΟΕ και κυρίως με τους διδασκαλικούς συλλόγους και τις ΕΛΜΕ, με τα πρωτοβάθμια σωματεία δηλαδή και τα ΔΣ. Σημειώνουμε ότι για εμάς το να μην εφαρμοστεί το πιστοποιητικό παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας είναι εξαιρετικά καίριο, αφού ήδη έχει ξεκινήσει να δημιουργείται μια βιομηχανία παροχής πιστοποιητικών τόσο από δημόσιους όσο και από ιδιωτικούς φορείς που πατάνε στις ανάγκες των συναδέλφων μας με στόχο το κέρδος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου