Ένα ποίημα για τη μητέρα

Μάνα, ω άγγελε μου,

Ω αιώνια μου αγάπη,

Μακάρι τα χέρια σου να παραμένουν η κούνια μου για πάντα,

Και για πάντα να παραμένω το μωρό σου.

Άλλος ένας μήνας έρχεται κοντά μου,

Μια ακόμη άνοιξη πιέζει για να πλησιάσει,

Ω μάνα, εσύ είσαι τα λουλούδια

Στων οποίων τα αρώματα θα πνιγώ …

Και όταν προφέρω τα λόγια «μάνα μου»

εκστασιάζομαι και γεμίζω με ευτυχία …

Μάνα, ω χτύπος της καρδιά μου,

Ω κραυγή μου όταν πονάω,

Τα φιλιά μου, και το πάθος μου,

Όταν ο έρωτας με καίει.

Τα μάτια σου .. Ω τι είναι τα μάτια σου;

Τα λαμπρότερα αστέρια,

που κοσμούν πάνω τα ουράνια,

Μάνα, ω άγγελε μου,

Ω αιώνια μου αγάπη …

Του Λιβάνιου ποιητή Σαΐντ Ακλ

Ιθάκη από Έλλη Λαμπέτη και Σον Κόνερι

POST COITUM - Χρ. Κ. Λορέντζος

POST COITUM - Ποίημα

Το πρόσωπο της μοναξιάς - Γιάννη Ποταμιανού

Το πρόσωπο της μοναξιάς - ποίημα

Δέκα Αμαρτίες - Χρ. Κ. Λορέντζος

ΔΕΚΑ ΑΜΑΡΤΙΕΣ - Ποίημα

Απόγευμα - Χρ. Κ. Λορέντζος

ΑΠΟΓΕΥΜΑ - Ποίημα

Αποξένωση - Χρ. Κ. Λορέντζος

ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ - Ποίημα

Ποιήματα για το ποδόσφαιρο 9

Λευτέρης Πούλιος - Η μπάλα

Μια κόκκινη μπάλα κυλάει στο χώμα της Ελλάδας.

Απόγεμα

ο ήλιος λάμπει.

Σ’ ένα σύννεφο παίζουν ποδόσφαιρο.

Κανένας δεν διακρίνει στην υγρή μπάλα

που κολλάει στην άμμο και στριφογυρίζει στο χορτάρι

ένα κομμένο κεφάλι

που κυλάει στο χώμα της Ελλάδας.

Οι φίλαθλοι γαβγίζουν στις εξέδρες

το γκολ μπαίνει

θρίαμβος στα δίχτυα

ιαχές στους δρόμους

κι ο πόλεμος με το κουτσό του ποδάρι

έτοιμος να κλοτσήσει τη γη

με το γήπεδο και τους φιλάθλους

στου διαόλου τα δίχτυα.

(Ποίηση 2, Κέδρος, Αθήνα 1973)

Μανόλης Πρατινάκης - ΙΧ

Από παιδί της οδύνης χαρισματικός.

Σκοτεινό τάλκιν, μπρούμυτα με θλάση

στους προσαγωγούς η επελαύνουσα φήμη.

Νεκροψία οι λέξεις του στα γεγονότα.

Τι μεγάλος ζογκλέρ! Κάθε παιχνίδι

το ‘νιωθε να είναι ο μεγάλος Τελικός.

Παγκόσμιο ταλέντο που το είχε ο άτιμος

στο θάνατο.

(Μεγάλη αλήθεια κι ένδοξη καριέρα, δίνοντας

δύναμη θηρίου στην απόγνωση.

Ιλαρή παρωδία πρωταθλήματος μαχόμενος πάντα

στη μικρή περιοχή της ιστορίας, με μακρόηχες

σκελέες φωνητικότητας, με περικνημίδες

Γραβιάς.)

(Από τη συλλογή Τα δυσεύρετα χρώματα του τέλους. Ποιήματα αναφερόμενα στον Νίκο Καρούζο, Ίκαρος, Αθήνα 1993)

Ποιήματα για το ποδόσφαιρο 8

Νίκος Καρούζος - Αγχώδης εμπειρία

Τ’ απογεύματα της Κυριακής

ανοίγω το ραδιόφωνο

σηκώνω το καπάκι της σιωπής.

Ποδόσφαιρο. Χρωματιστές φανέλες.

«Έχουμε φτάσει στο ένατο λεπτό

του πρώτου ημιχρόνου…»

Κατεβάζω  το καπάκι.

Πόσο μπορούμε, αλήθεια, να κοιτάζουμε

στην ψυχή μας μέσα ολομόναχοι;

Απολαμβάνω για λίγο

συντριπτική γαλήνη

και ξανανοίγω.

«Την τελευταία στιγμή τρέχει ο Κλάφτης

και κατορθώνει να βοηθήσει την κατάσταση

προσπαθεί να προωθήσει το παιχνίδι

μαρκάρεται όμως απ’ τον Πονεμένο…»-

κλείνω.

Ησυχία με θεόκλειστα παράθυρα.

Ιδεώδης ηρεμία των δευτερολέπτων.

Ανοίγω.

Την άρνηση πνίγω.

«…ένα πλάγιο άουτ υπέρ της Ενώσεως.

Το εκτελεί γρήγορα ο Κλούβας…»-

αλλά ξανακλείνω ζαλισμένος.

Φοβερό καπάκι.

Πυκνότερη σιωπή.

Ανάβω κεράκι

και χαίρομαι την εξουσία μου.

Ο θάνατος εργάζεται εδώ και εκεί.

Ξανανοίγω.

«Κοντρολάρει έξω απ’ τη μεγάλη περιοχή…»

Όλο το γήπεδο σείεται με καταρρακτώδη βροχή.

«…τη μπάλα τώρα έχει ο Γρηγορίδης

και ψάχνει μάταια να βρει συμπαίχτη του…»

Έτσι, στοχάζομαι, προβάλλει η ψυχή

στη ματαιότητα λάμπει.

Τώρα μπερδεύτηκα πια μες στις φωνές

ουρλιάζουν τα πάντα.

«…ο Πονεμένος σουτάρει από πολύ κοντά

ο Αρχειοφύλαξ αποκρούει…»

Ν’ ανοίξω το παράθυρο

το παράθυρο, το παράθυρο.

Αυτή η ζωή… Αυτή η δύναμη…

Να ‘χει την ίδια δυνατότητα

την ησυχία και το σάλο…

(Πενθήματα, Αθήνα 1969)

Ποιήματα για το ποδόσφαιρο 7

Ασημάκης Πανσέληνος - Ποδοσφαιρικό ματς

Είκοσι δυο λεβέντες και μια μπάλα

τις ώρες της δουλειάς και της σχόλης μας

με ιδανικά τις γέμισαν μεγάλα,

να φτιάξουν, λέει, το μέλλον της φυλής μας.

Πόδια στραβά, στραβά μυαλά και χέρια,

κωλοπηδούν να πιάσουνε τ’ αστέρια!

Ορμούν, χτυπούν και κουτουλούν σα βόδια,

να βρουν το νόημα της ζωής στην πάλη,

όλο τους το μυαλό πήγε στα πόδια

και λες κλοτσούν πια τ’ άδειο τους κεφάλι

και ζουν κι αυτοί κι ο λαός μια καταδίκη

ανάμεσο στην ήττα και στη νίκη.

Νοικοκυραίοι φτωχοί μαγαζατόροι

Ποιήματα για το ποδόσφαιρο 6

Ηλίας Γκρης - Βιογραφία ονόματος

Βοριάς σηκώθηκε ιαχή σε παιδικά λημέρια

και σάλεψαν οι καλαμιές νοσταλγίας για τον κολλητό του

Ηλία Γεωργακόπουλο του Δημητρίου και της Μαρίας

το γένος Σταυροπούλου εκ Κρεσταίνων

γιατί ‘ναι που κύλησαν χιονοστιβάδες τα χρόνια

μες στη φωτό η αλάνα φτωχαδάκια

χωρίς γκολπόστ και δίχτυα παίζοντας ώσπου

να κατέβουν στα σύρματα χελιδόνια τ’ αστέρια.

Χιονίζει λησμονιά συνεχώς τους σκεπάζει

ακούει τα Λευκά Περιστέρια φωνασκούν για πέναλντι

πηδάει σαν ακροβάτης απ’ το κάδρο

παιδί και φωνάζει στον Γκρή εαυτό  του

δώσε μου πίσω ό,τι υπήρξα τότε

γυμνοπόδαρος καλπασμός σαν Κούδας Δεληκάρης

δώσε το πρώτο ληξιαρχικό μου όνομα

που εγκατέλειψες στα ράφια της εφορίας

και στο μητρώο αρρένων του δήμου όπου

σκόνη χωνεύει για πάντα γενιές και φάρες

γενεές αγνώστων που ‘μειναν άγνωστοι

η παιδική αντήχηση σ’ ενήλικο νταμάρι δώσε

δώσε πίσω το αληθινό μου επώνυμο

να νοσταλγήσω σαν πρώτα το μέλλον

όταν αρκούσε μια τρίπλα στιλ Δομάζου

για να επιστρέψω ευτυχής μες στο πένθιμο νύχτωμα.

(Ανέκδοτο, 2006)

Ποιήματα για το ποδόσφαιρο 5

Γιάννης Βαρβερης - Κόκκινη κάρτα

Για λόγους πρόνοιας

συχνά επικοινωνώ από τώρα

με την Κόλαση.

Κι όλο ρωτάω κάτι φιλαράκια

πρώην αγγέλους

ποιες οι συνθήκες

και το τι μας περιμένει.

Μου λένε για καζάνια, γι’ αλυσίδες

για βασανιστήρια, τα γνωστά.

Όμως εσχάτως επιμένουν

στον αθλητισμό:

εδώ οι ποδοσφαιριστές, μου λένε

με κομμένα πόδια

παίζουν νυχθημερόν

επάνω στ’ αναπηρικά τους καροτσάκια.

Οι πρώην μπασκετμπολίστες

τώρα νάνοι δίχως χέρια

με το κεφάλι μάταια προσπαθούν

να φτάσουν το καλάθι.

Το πιο φρικτό: οι μπάλες είν’  τετράγωνες.

Κι οι φίλαθλοι, σε απόλυτη αμνησία

μπερδεύουν τις ομάδες τους

ζητωκραυγάζουν λάθος

και φεύγουν πάντα κι όλοι

λυπημένοι.

Γιώργος Βεης - Α’ Εθνική

Αγνοώ την Ελλάδα και το σούρουπο η κυρα-Θάλασσα

σαλιώνει τα φρύδια μου και κλαίει γιατί ασυγκίνητος

τραβώ το μαχαίρι απ’ το σώμα της πατρίδας μου,

που γεύτηκε λίγο πριν δυο ημιχρόνια παράτολμης ξεγνοιασιάς.

Το υπέροχο μεσημέρι μιας ηλιόλουστης Κυριακής

είναι η ευκαιρία για να θωπεύεις το γαλάζιο

Ποιήματα για το ποδόσφαιρο 4

Γιώργος Μαρκόπουλος - Ωδή στον παίκτη της Α.Ε.Κ. και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου

Από το ότι, ορμώμενος,

τα χρόνια περνούν γρήγορα

και αυτό το βρίσκω πικρό και άδικο

και από το ότι

ο ποιητής παλαιότερα Δικταίος Άρης

εκράτησε ως αφιλοκερδής τεχνίτης

στην πενιχρή αθανασία του

τον άλλοτε σπουδαίο παίκτη

της ποδόσφαιρας

Ηλία υιόν του Υφαντή

-του Ολυμπιακού Πειραιώς-

τονίζοντας τα κάλλη του

και την ευμορφία του

παράλληλα με τον μακαρισμό

ευτυχισμένος (να ‘ν’) ο Πειραιάς

που έχει φορτώσει τόσες απ’ τις ελπίδες του

πάνω σε τέτοια αγόρια

Ποιήματα για το ποδόσφαιρο 3

Μάνος Χατζιδάκις - Αιώνιο Πάθος

Μια μπαλάντα

για τον Τζορτζ Μπεστ

Εκμηδενίστηκε η ορμή μου

Έγινε χιόνι το κορμί μου

Από μια εικόνα κρεμαστή

Χρωματιστή

Από ‘να ποδοσφαιριστή

Που σφυροκόπαε τη βροχή

Θεέ μου, με τι ψυχή

Γινόταν ο ίδιος πάθος

Εικόνα και βροχή

Μες στην τηλεοπτική μου

Συσκευή.

«Ο Μπεστ υπήρξεν ο…

Κική Δημουλά - Ενός λεπτού μαζί

Κική Δημουλά - Ενός λεπτού μαζι

Ποιήματα για το ποδόσφαιρο 2

Θωμάς Κοροβίνης - Τρία ζεϊμπέκικα και ένα ποίημα για τον Γιώργο Κούδα

Ασίκη Κούδα

Η πόλη αυτή

Ανάθρεψε τον Μπεναρόγια

Αλλά δεν άντεξε

Τον πόνο των Εβραίων της

Η πόλη αυτή

Που ήταν παλιά ερωμένη

Των Καισάρων

Πουλούσε μια δεκάρα το ψωμί

Για τους ξεσπιτωμένους της

Αλήτες

Η πόλη αυτή φύλαξε στην ομίχλη της

Τη λύπη της κυράς Ζωής Καρέλλη και «Τα παραμύθια» της

«Του κήπου»

Η πόλη αυτή

Υπήρξε άσυλο

Λεηλατημένων θηραμάτων

Ζεστή φωλιά

-πάει πια καιρός-

Για άστεγους σεβντάδες

Ασίκη Κούδα

Στην πόλη αυτή

Ο φίλος μου ο Ντίνος

Κάθε θωπεία και μια κλοτσιά

Κάθε τραγούδι και ένας κόμπος

Ασίκη Κούδα

Θα σε θυμηθούν ξανά