Ναυμαχία του Ναυαρίνου

Η ναυμαχία στο Ναυαρίνο (επίσης Ναβαρίνο) έγινε στις 20 Οκτωβρίου του 1827, κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης (1821-1832) στον κόλπο Ναυαρίνο, στη δυτική ακτή της χερσονήσου της Πελοποννήσου στο Ιόνιο Πέλαγος. Μια συνδυασμένηοθωμανική και αιγυπτιακή αρμάδα καταστράφηκε από μια συνδυασμένη βρετανική,γαλλική και ρωσική ναυτική δύναμη. Είναι η τελευταία σημαντική ναυμαχία στην ιστορία που συνέβη εξ ολοκλήρου με ιστιοφόρα σκάφη. Τα συμμαχικά πλοία ήταν καλύτερα οπλισμένα από τους αιγυπτιακούς και οθωμανικούς αντιπάλους τους και τα πληρώματά τους εκπαιδεύθηκαν καλύτερα, συμβάλλοντας σε μια πλήρη νίκη.

Ο κεντρικός παράγοντας που καθόρισε την επέμβαση των τριών ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων στην ελληνική σύγκρουση ήταν οι φιλοδοξίες της Ρωσίας να επεκταθεί στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας εις βάρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και η συναισθηματική υποστήριξή της για τους συντρόφους-ορθόδοξους χριστιανούς Έλληνες, οι οποίοι είχαν επαναστατήσει ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία το 1821. Αφού οι προθέσεις της Ρωσίας θεωρήθηκαν ως σημαντική γεωστρατηγική απειλή από τις άλλες δυνάμεις και ειδικά από τη Μεγάλη Βρετανία, η βρετανική διπλωματία στόχευσε στην παρεμπόδιση της ρωσικής επέμβασης με την ελπίδα ότι η οθωμανική κυβέρνηση θα πετύχαινε την καταστολή της εξέγερσης. Αλλά το 1825, η ενθρόνιση του τσάρουΝικόλαου του Πρώτου στο ρωσικό θρόνο, που υιοθέτησε μια επιθετικότερη ελληνικήπολιτική, υποχρέωσε τη Μεγάλη Βρετανία να επέμβει, με το φόβο ότι μια ασυγκράτητηΡωσία θα αποσυναρμολογούσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία συνολικά. Η Γαλλίαένωσε τις άλλες δύο δυνάμεις προκειμένου να αποκατασταθεί ο ηγετικός ρόλος της στιςευρωπαϊκές υποθέσεις μετά από την ήττα της στους Ναπολεόντειους πολέμους. Οι κυβερνήσεις και των τριών δυνάμεων ήταν επίσης υπό την έντονη πίεση από την εγχώρια κοινή γνώμη τους να ενισχυθούν οι Έλληνες, ειδικά μετά από την εισβολή τηςΠελοποννήσου το 1825 από τον υποτελή στους Οθωμανούς Ιμπραήμ Πασά τηςΑιγύπτου και τις αγριότητες που διαπράχθηκαν από τις δυνάμεις του ενάντια στο γηγενή πληθυσμό.
Οι δυνάμεις συμφώνησαν, από τη Συνθήκη του Λονδίνου, να αναγκάσουν την οθωμανική κυβέρνηση να προσφέρει την αυτονομία μέσα στην αυτοκρατορία στους Έλληνες και απέστειλαν τις ναυτικές μοίρες στην ανατολική Μεσόγειο για να επιβάλουν την πολιτική τους. Η ναυτική μάχη συνέβη περισσότερο τυχαία, παρά εσκεμμένα, ως αποτέλεσμα ενός ελιγμού από το σύμμαχο διοικητή ναύαρχο Κόδριγκτον, που στόχευσε στον εξαναγκασμό του Ιμπραήμ να υπακούσει τις οδηγίες των συμμάχων. Η βύθιση του οθωμανικού μεσογειακού στόλου, έσωσε την αρχάρια ελληνική Δημοκρατία από την κατάρρευση. Αλλά απαίτησε δύο περισσότερες στρατιωτικές παρεμβάσεις, από τηΡωσία υπό μορφή ρωσο-τουρκικού πολέμου 1828-9 και από μια γαλλικήεκστρατευτική μονάδα στην Πελοπόννησο να αναγκάσει την απόσυρση των οθωμανικών δυνάμεων από την κεντρική και νότια Ελλάδα και για να εξασφαλίσει την ελληνική ανεξαρτησία.
Πηγή: Βικιπαίδεια