Ντάριο Φο: Εναντίον των γελωτοποιών

Σύμφωνα με το σκεπτικό της Σουηδικής Ακαδημίας, το βραβείο Νομπέλ για τη λογοτεχνία δόθηκε στον Ντάριο Φο γιατί «συναγωνίζεται τους γελωτοποιούς του Μεσαίωνα μαστιγώνοντας την εξουσία και διαφυλάσσοντας την αξιοπρέπεια των καταπιεσμένων…». Ο Ντάριο Φο απεδέχθη τον χαρακτηρισμό του γελωτοποιού που του έδωσαν οι Σουηδοί αθάνατοι. Χωρίς, ωστόσο, να διστάσει τους ρώτησε: «Μα τι τρέχει; Τρελαθήκατε εντελώς;»

Ο Φο μετέτρεψε τη βράβευσή του σε μια θεατρική παράσταση. Μίλησε για σαλτιμπάγκους και παραμυθάδες, θυμήθηκε τους κλόουν, τους μίμους, τους γελωτοποιούς, τις μαγικές αλληγορικές ιστορίες της περιοχής που γεννήθηκε, τίμησε όλους τους «κωμικούς της Τέχνης», τους δασκάλους του στην Ιταλία και στην Ευρώπη. Κατά τον Ντάριο Φο, όλοι τους είχαν ένα «μειονέκτημα». Μιλώντας για την καθημερινή ζωή, τη χαρά και τη δυστυχία των απλών ανθρώπων, ξεσκεπάζοντας την υποκρισία, την έπαρση των ισχυρών και τις αδικίες που προκαλούσαν, έκαναν τον κόσμο να γελά. Και το γέλιο –κατέληγε– ποτέ δεν άρεσε στην εξουσία…
Η ομιλία του ξεκινούσε, ακριβώς, με την υπόμνηση του νόμου του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ (το 1221 μ.Χ. στην πόλη Μεσσίνα), που επέτρεπε στους πολίτες τη χρήση βίας εις βάρος των γελωτοποιών, χωρίς να αντιμετωπίζουν κάποια τιμωρία ή ποινή.
Πηγή: Καθημερινή (28-05-06)