Κλειδί

Στην εποχή των σπηλαίων ένας βράχος ασφάλιζε το άνοιγμα και απέτρεπε την είσοδο στον «προστατευόμενο» από ανεπιθύμητους χώρο. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν μάλλον αξιόπιστα κλειδιά, σίγουρα δύσχρηστα, αφού οι κάτοχοι έπρεπε να τα κουβαλούν στον ώμο, όπως αργότερα και τα τουφέκια. Τα κλειδιά έγιναν αντικείμενα ανταγωνισμού τον ΙΗ΄ αιώνα και εδώ, με τους Εγγλέζους να κατασκευάζουν την πρώτη αξιόπιστη σύγχρονη κλειδαριά. Βασιζόταν σε ένα άγκιστρο που με τη βοήθεια του κλειδιού έμπαινε στον «αγκυροβολέα» και ασφάλιζε την πόρτα. Ξεκίνησε οξύς ανταγωνισμός ανάμεσα σε Αμερικανούς και Άγγλους κλειδαράδες. Στα μέσα του ΙΘ΄ αιώνα είχε εξελιχθεί σε αληθινό πόλεμο με τον Αμερικανό Αλφρεντ Χομπς να καυχιέται (1851) ότι καμιά εγγλέζικη κλειδαριά δεν μπορεί να του αντισταθεί και κανένας Άγγλος δεν μπορεί να παραβιάσει τη δική του. Σε σχετικό διαγωνισμό δικαιώθηκε.

Ανταγωνισμός
Όμως, κι αυτός και οι ανταγωνιστές του έχασαν από έναν ζωγράφο της συμφοράς που αποφάσισε να εκγαταλείψει την τέχνη και να προσπαθήσει να εξασφαλίσει τα προς το ζην στο κλειδαράδικο του πατέρα του. Ήταν ο Λίνους Γέιλ Τζ. (1821-1868) από τη Νέα Υόρκη που το 1850 ανέλαβε το μαγαζί και τον ίδιο χρόνο ανταποκρίθηκε στην έκκληση μιας τράπεζας η οποία αναζητούσε κλειδαριά ασφαλείας για το χρηματοκιβώτιό της: Παρουσίασε το κλειδί Yale (γέιλ) με την κυλινδρική κλειδαριά που έγινε ανάρπαστο και είναι διαδομένο ακόμη και σήμερα. Τον επόμενο χρόνο (1851) παρουσίασε το «μαγικό κλειδί» που επέτρεπε στον ιδιοκτήτη του να αλλάζει συνδυασμό, όποτε θέλει. Και, στα 1863, παρουσίασε το πιο εξελιγμένο «μαγικό κλειδί» για χρηματοκιβώτια: άντεχε στη φωτιά, τη σκόνη και την υγρασία, εξασφαλίζοντας την ακεραιότητα των χαρτονομισμάτων και αποτρέποντας τις διαρρήξεις.
Πηγή: Έθνος (Κάρολος Μπρούσαλης)