Η αξιολόγηση και η αυτοαξιολόγηση...

Γράφει η Χριστίνα Νικηταρά

Διδάκτωρ φιλοσοφίας
Πρώην Διευθύντρια Διεύθυνσης
Ανατολικής και Δυτικής Αττικής

Η αξιολόγηση περνά πάντα από τον δρόμο της αυτοαξιολόγησης. Μόνο που όταν υφίσταται ιεραρχία αυτή οφείλει να αρχίζει από την κορυφή και όχι από τη βάση.΄Ετσι δημιουργείται το κατάλληλο κλίμα για την αμοιβαία εμπιστοσύνη στη διατύπωση των κρίσεων, στην πρόοδο της εκπαιδευτικής δημοκρατίας, στην βελτίωση της σχολικής ζωής.
Σε μια σχολική μονάδα, π.χ. πρώτα ο διευθυντής, ο σύλλογος των διδασκόντων,ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων, το σχολικό και τα μαθητικά συμβούλια, όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά να κάνουν διαρκώς την αυτοαξιολόγησή τους, να συμμετέχουν στην εκπαιδευτική καθημερινότητα και να...επιθυμούν συνειδητά να βελτιωθούν για να την βελτιώσουν έτσι ώστε η εμπλοκή τους να είναι ουσιαστική, να έχει κύρος από την διαπιστωμένη αντιστοιχία της με την αλήθεια,να έχει προοπτική από τις διεργασίες που προκαλεί στην εκπαιδευτική κοινότητα.
Αυτό ακριβώς συνιστά τον εκπαιδευτικό πολιτισμό, όταν ελεύθερα και αυτόβουλα οι εμπλεκόμενοι στην εκπαιδευτική διαδικασία αυτοαξιολογούνται και δεν διστάζουν να εκτεθούν ή για να βελτιωθούν ή για να παραδειγματίσουν ή για να συμβάλουν στην κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για την εκπαιδευτική ζωή.

Τι γίνεται όμως με αυτόν που δίνει το σύνθημα της εκκίνησης; Το παράδειγμα για μια ποιοτική και ειλικρινή αυτοαξιολόγηση το δίνει πάντα,αυτός που δίνει και το σύνθημα της εκκίνησης.
Γι αυτό υποβάλλονται κάποια ερωτήματα.
1.Κερδήθηκε η εμπιστοσύνη του εκπαιδευτικού κόσμου για τις αξιοκρατικές προθέσεις και αποφάσεις του;
2.Οργανώθηκε η διοίκηση εκείνη η οποία θα εγγυάται την αντικειμενική και εποικοδομητική αξιολόγηση ή η διοικητική ανεπάρκεια θα περιπλέξει έτι μάλλον την απόπειρα της αξιολόγησης;
3.Γιατί δεν αποκαταστάθηκαν οι εκρεμότητες, οι ασυνταξίες της προηγούμενης κυβέρνησης,οι οποίες ευθαρσώς διατυπώθηκαν στις επερωτήσεις νυν υπουργών και οι οποίες δεν έχουν τύχει και σήμερα κάποιας απάντησης;
3.Προηγήθηκε η αποκατάσταση των υλικοτεχνικών ανισοτήτων μεταξύ των σχολικών μονάδων της επικράτειας η οποία έχει αναδειχθεί από ετών και κατακερματίζει τον εκπαιδευτικό χώρο, χωρίς να επιτρέπει την πρόοδό του και την εξέλιξη;
4.Eκφράστηκε ο απαιτούμενος σεβασμός στους εκπαιδευτικούς έτσι ώστε να καλλιεργηθεί η βεβαιότητα για τον προνοιακό χαρακτήρα της αξιολόγησης και να αναπτυχθεί και ο απαραίτητος εκπαιδευτικός αυτοσεβασμός;
5.Αποτυπώθηκε με σαφήνεια ο πολύπλευρος εκπαιδευτικός στόχος για να διαρθρώσει αυτός τις εκπαιδευτικές προσπάθειες;